شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٤١

[ بردن گرسيوز بيژن را پيش افراسياب ]

بيامد بنزديك آن خانه زود * كجا پيشگه مرد بيگانه بود

ز در چون ببيژن بر افگند چشم * بجوشيد خونش برگ بر ز خشم

در آن خانه سيصد پرستنده بود * همه با رباب و نبيد و سرود

بپيچيد بر خويشتن بيژنا * كه چون رزم سازم برهنه تنا

نه شبرنگ با من نه رهوار بور * همانا كه برگشتم امروز هور

ز گيتى نبينم همى يار كس * بجز ايزدم نيست فرياد رس

كجا گيو و گودرز كشوادگان * كه سر داد بايد همى رايگان

هميشه بيك ساق موزه درون * يكى خنجرى داشتى آبگون

بزد دست و خنجر كشيد از نيام * در خانه بگرفت و برگفت نام

كه من بيژنم پور كشوادگان * سر پهلوانان و آزادگان

ندرّد كسى پوست بر من مگر * همى سيرى آيد تنش را ز سر

وگر خيزد اندر جهان رستخيز * نبيند كسى پشتم اندر گريز

تو دانى نياكان و شاه مرا * ميان يلان پايگاه مرا

وگر جنگ سازند مر جنگ را * هميشه بشويم به خون چنگ را

ز تورانيان من بدين خنجرا * ببرم فراوان سران را سرا

گرم نزد سالار توران برى * به خوبى برو داستان آورى

تو خواهشگرى كن مرا زو به خون * سزد گر بنيكى بوى رهنمون

نكرد ايچ گرسيوز آهنگ اوى * چو ديد آن چنان تيزى چنگ اوى

بدانست كو راست گويد همى * به خون ريختن دست شويد همى

وفا كرد با او بسوگندها * به خوبى بدادش بسى پندها

بپيمان جدا كرد زو خنجرا * به خوبى كشيدش ببند اندرا

بياورد بسته بكردار يوز * چه سود از هنرها چو برگشت روز

چنينست كردار اين گوژپشت * چو نرمى بسودى بيابى درشت

چو آمد بنزديك شاه اندرا * گو دست بسته برهنه سرا

برو آفرين كرد كاى شهريار * گر از من كنى راستى خواستار

بگويم ترا سر بسر داستان * چو گردى بگفتار همداستان

نه من بآرزو جستم اين جشنگاه * نبود اندرين كار كس را گناه

از ايران بجنگ گراز آمدم * بدين جشن توران فراز آمدم

ز بهر يكى باز گم بوده را * بر انداختم مهربان دوده را

به زير يكى سرو رفتم بخواب * كه تا سايه دارد مرا ز آفتاب

پرى در بيامد بگسترد پر * مرا اندر آورد خفته ببر

از اسبم جدا كرد و شد تا به راه * كه آمد همى لشكر و دخت شاه

سواران پراگنده بر گرد دشت * چه مايه عمارى به من بر گذشت

يكى چتر هندى برآمد ز دور * ز هر سو گرفته سواران تور

يكى كرده از عود مهدى ميان * كشيده برو چادر پرنيان

به دو اندرون خفته بت پيكرى * نهاده ببالين برش افسرى

پرى يك بيك ز اهرمن كرد ياد * ميان سواران در آمد چو باد