شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٤٠

[ بردن گرسيوز بيژن را پيش افراسياب ]

چو آمد بنزديك شهر اندرا * بپوشيد بر خفته بر چادرا

نهفته بكاخ اندر آمد بشب * ببيگانگان هيچ نگشاد لب

چو بيدار شد بيژن و هوش يافت * نگار سمن بر در آغوش يافت

بايوان افراسياب اندرا * ابا ماه رخ سر ببالين برا

بپيچيد بر خويشتن بيژنا * بيزدان بناليد ز آهرمنا

چنين گفت كاى كردگار ار مرا * رهايى نخواهد بُدن ز ايدرا

ز گرگين تو خواهى مگر كين من * برو بشنوى درد و نفرين من

كه او بُد مرا بر بَدى رهنمون * همى خواند بر من فراوان فسون

منيژه به دو گفت دل شاد دار * همه كار نابوده را باد دار

بمردان ز هر گونه كار آيدا * گهى بزم و گه كارزار آيدا

ز هر خرگهى گل رخى خواستند * بديباى رومى بياراستند

پرى چهرگان رود برداشتند * بشادى همه روز بگذاشتند

چو بگذشت يك چند گاه اين چنين * پس آگاهى آمد بدربان ازين

نهفته همه كارشان باز جست * بژرفى نگه كرد كار از نخست

كسى كز گزافه سخن را ندا * درخت بلا را بجنباندا

نگه كرد كو كيست و شهرش كجاست * بدين آمدن سوى توران چراست

بدانست و ترسان شد از جان خويش * شتابيد نزديك درمان خويش

جز آگاه كردن نديد ايچ راى * دوان از پس پرده برداشت پاى

بيامد بر شاه تركان بگفت * كه دختت ز ايران گزيدست جفت

جهانجوى كرد از جهاندار ياد * تو گفتى كه بىدست هنگام باد

بدست از مژه خون مژگان برفت * برآشفت و اين داستان باز گفت

كرا از پس پرده دختر بود * اگر تاج دارد بد اختر بود

[ كرا دختر آيد بجاى پسر * به از گور داماد نايد بدر ]

ز كار منيژه دلش خيره ماند * قراخان سالار را پيش خواند

به دو گفت ازين كار ناپاك زن * هشيوار با من يكى راى زن

قراخان چنين داد پاسخ بشاه * كه در كار هشيارتر كن نگاه

اگر هست خود جاى گفتار نيست * و ليكن شنيدن چو ديدار نيست

بگرسيوز آنگاه گفتش به درد * پر از خون دل و ديده پر آب زرد

زمانه چرا بندد اين بند من * غم شهر ايران و فرزند من

برو با سواران هشيار سر * نگه دار مر كاخ را بام و در

نگر تا كه بينى بكاخ اندرا * ببند و كشانش بيار ايدرا

چو گرسيوز آمد بنزديك در * از ايوان خروش آمد و نوش و خور

غريويدن چنگ و بانگ رباب * برآمد ز ايوان افراسياب

سواران در و بام آن كاخ شاه * گرفتند و هر سو ببستند راه

چو گرسيوز آن كاخ در بسته ديد * مى و غلغل نوش پيوسته ديد

سواران گرفتند گرد اندرش * چو سالار شد سوى بسته درش

بزد دست و بركند بندش ز جاى * بجست از ميان در اندر سراى