شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٣٩

[ بردن منيژه بيژن را به كاخ خود ]

پيام منيژه ببيژن بگفت * همه روى بيژن چو گل بر شكفت

چنين پاسخ آورد بيژن بدوى * كه من اى فرستادهء خوب روى

سياوش نيم نز پرى زادگان * از ايرانم از تخم آزادگان

منم بيژن گيو ز ايران بجنگ * به زخم گراز آمدم بىدرنگ

سرانشان بريدم فگندم به راه * كه دندانهاشان برم نزد شاه

چو زين جشنگاه آگهى يافتم * سوى گيو گودرز نشتافتم

بدين بزمگاه آمدستم فراز * بپيموده بسيار راه دراز

مگر چهرهء دخت افراسياب * نمايد مرا بخت فرّخ بخواب

همى بينم اين دشت آراسته * چو بتخانهء چين پر از خواسته

اگر نيك رايى كنى تاج زر * ترا بخشم و گوشوار و كمر

مرا سوى آن خوب چهر آورى * دلش با دل من به مهر آورى

چو بيژن چنين گفت شد دايه باز * به گوش منيژه سراييد راز

كه رويش چنينست بالا چنين * چنين آفريدش جهان آفرين

چو بشنيد از دايه او اين سخن * بفرمود رفتن سوى سرو بن

فرستاد پاسخ هم اندر زمان * كت آمد بدست آنچ بردى گمان

گر آيى خرامان بنزديك من * بيفروزى اين جان تاريك من

نماند آنگهى جايگاه سخن * خراميد زان سايهء سرو بن

سوى خيمهء دخت آزاده خوى * پياده همى گام زد بآرزوى

بپرده در آمد چو سرو بلند * ميانش بزرّين كمر كرده بند

منيژه بيامد گرفتش ببر * گشاد از ميانش كيانى كمر

بپرسيدش از راه و رنج دراز * كه با تو كه آمد بجنگ گراز

چرا اين چنين روى و بالا و برز * برنجانى اى خوب چهره بگرز

بشستند پايش بمشك و گلاب * گرفتند زان پس به خوردن شتاب

نهادند خوان و خورش گونه‌گون * همى ساختند از گمانى فزون

نشستنگه رود و مى ساختند * ز بيگانه خيمه بپرداختند

پرستندگان ايستاده بپاى * ابا بربط و چنگ و رامش سراى

بديبا زمين كرده طاووس رنگ * ز دينار و ديبا چو پشت پلنگ

چه از مشك و عنبر چه ياقوت و زر * سرا پرده آراسته سر بسر

مى سالخورده بجام بلور * برآورده با بيژن گيو شور

سه روز و سه شب شاد بوده بهم * گرفته برو خواب مستى ستم

چو هنگام رفتن فراز آمدش * بديدار بيژن نياز آمدش

بفرمود تا داروى هوشبر * پرستنده آميخت با نوش بر

بدادند مر بيژن گيو را * مر آن نيك دل نامور نيو را

منيژه چو بيژن دژم روى ماند * پرستندگان را بر خويش خواند

عمارى بسيچيد رفتن به راه * مر آن خفته را اندر آن جايگاه

ز يك سو نشستنگه كام را * دگر ساخته جاى آرام را

بگسترد كافور بر جاى خواب * همى ريخت بر چوب صندل گلاب