شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٣٨

[ رفتن بيژن به ديدن منيژه دختر افراسياب ]

منيژه كجا دخت افراسياب * درفشان كند باغ چون آفتاب

همه دخت توران پوشيده روى * همه سرو بالا همه مشك موى

همه رخ پر از گل همه چشم خواب * همه لب پر از مى ببوى گلاب

اگر ما بنزديك آن جشنگاه * شويم و بتازيم يك روزه راه

بگيريم از يشان پرى چهره چند * بنزديك خسرو شويم ارجمند

چو گرگين چنين گفت بيژن جوان * بجوشيدش آن گوهر پهلوان

گهى نام جست اندران گاه كام * جوان بد جوانوار برداشت گام

برفتند هر دو به راه دراز * يكى از نوشته دگر كينه ساز

ميان دو بيشه بيك روزه راه * فرود آمد آن گرد لشكر پناه

بدان مرغزاران ارمان دو روز * همى شاد بودند با باز و يوز

چو دانست گرگين كه آمد عروس * همه دشت ازو شد چو چشم خروس

ببيژن پس آن داستان برگشاد * و زان جشن و رامش بسى كرد ياد

بگرگين چنين گفت پس بيژنا * كه من پيشتر سازم اين رفتنا

شوم بزمگه را ببينم ز دور * كه تركان همى چون بسيچند سور

و ز آن جايگه پس بتابم عنان * به گردن برآرم زدوده سنان

زنيم آنگهى راى هشيارتر * شود دل ز ديدار بيدارتر

بگنجور گفت آن كلاه بزر * كه در بزمگه بر نهادم بسر

كه روشن شدى زو همه بزمگاه * بياور كه ما را كنونست گاه

همان طوق كىخسرو و گوشوار * همان يارهء گيو گوهر نگار

بپوشيد رخشنده رومى قباى * ز تاج اندر آويخت پرّ هماى

نهادند بر پشت شبرنگ زين * كمر خواست با پهلوانى نگين

بيامد بنزديك آن بيشه شد * دل كامجويش پر انديشه شد

به زير يكى سرو بن شد بلند * كه تاز آفتابش نباشد گزند

بنزديك آن خيمهء خوب چهر * بيامد بدلش اندر افروخت مهر

همه دشت ز آواى رود و سرود * روان را همى داد گفتى درود

منيژه چو از خيمه كردش نگاه * بديد آن سهى قد لشكر پناه

برخسارگان چون سهيل يمن * بنفشه گرفته دو برگ سمن

كلاه تهم پهلوان بر سرش * درفشان ز ديباى رومى برش

بپرده درون دخت پوشيده روى * بجوشيد مهرش دگر شد بخوى

فرستاد مر دايه را چون نوند * كه رو زير آن شاخ سرو بلند

نگه كن كه آن ماه ديدار كيست * سياوش مگر زنده شد گر پريست

بپرسش كه چون آمدى ايدرا * نيايى بدين بزمگاه اندرا

پرى زاده‌اى گر سياوشيا * كه دلها بمهرت همى جوشيا

وگر خاست اندر جهان رستخيز * كه بفروختى آتش مهر تيز

كه من ساليان اندرين مرغزار * همى جشن سازم بهر نوبهار

بدين بزمگه بر نديديم كس * ترا ديدم اى سرو آزاده بس

چو دايه بر بيژن آمد فراز * برو آفرين كرد و بردش نماز