شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٣٧

[ فريب دادن گرگين ، بيژن را ]

بزد خنجرى بر ميان بيژنش * به دو نيمه شد پيل پيكر تنش

چو روبه شدند آن ددان دلير * تن از تيغ پر خون دل از جنگ سير

سرانشان بخنجر ببريد پست * بفتراك شبرنگ سركش ببست

كه دندانها نزد شاه آورد * تن بىسرانشان به راه آورد

بگردان ايران نمايد هنر * ز پيلان جنگى جدا كرده سر

بگردون بر افگند هر يك چو كوه * بشد گاوميش از كشيدن ستوه

بدانديش گرگين شوريده رفت * ز يك سوى بيشه در آمد چو تفت

همه بيشه آمد بچشمش كبود * برو آفرين كرد و شادى نمود

بدلش اندر آمد ازان كار درد * ز بدنامى خويش ترسيد مرد

دلش را بپيچيد آهرمنا * بد انداختن كرد با بيژنا

سگالش چنين بد نوشته جزين * نكرد ايچ ياد از جهان آفرين

كسى كو بره بر كند ژرف چاه * سزد گر نهد در بن چاه گاه

ز بهر فزونىّ و ز بهر نام * به راه جوان بر بگسترد دام

نگر تا چه بد ساخت آن بىوفا * مر او را چه پيش آوريد از جفا

به دو آن زمان مهربانى نمود * به خوبى مر او را فراوان ستود

چو از جنگ و كشتن بپرداختند * نشستنگه رود و مىساختند

نبد بيژن آگه ز كردار اوى * همى راست پنداشت گفتار اوى

چو خوردند زان سرخ مى اندكى * بگرگين نگه كرد بيژن يكى

به دو گفت چون ديدى اين جنگ من * بدين گونه با خوك آهنگ من

چنين داد پاسخ كه اى شير خوى * بگيتى نديدم چو تو جنگجوى

بايران و توران ترا يار نيست * چنين كار پيش تو دشوار نيست

دل بيژن از گفت او شاد شد * بسان يكى سرو آزاد شد

ببيژن چنين گفت پس پهلوان * كه اى نامور گرد روشن روان

برآمد ترا اين چنين كار چند * بنيروى يزدان و بخت بلند

كنون گفتنيها بگويم ترا * كه من چند گه بوده‌ام ايدرا

چه با رستم و گيو و با گژدهم * چه با طوس نوذر چه با گستهم

چه مايه هنرها برين پهن دشت * كه كرديم و گردون بران بر گذشت

كجا نام ما زان بر آمد بلند * بنزديك خسرو شديم ارجمند

يكى جشنگاهست ز ايدر نه دور * به دو روزه راه اندر آيد بتور

يكى دشت بينى همه سبز و زرد * كزو شاد گردد دل راد مرد

همه بيشه و باغ و آب روان * يكى جايگه از در پهلوان

زمين پرنيان و هوا مشكبوى * گلابست گويى مگر آب جوى

[ ز عنبرش خاك و ز ياقوت سنگ * هوا مشكبوى و زمين رنگ رنگ ]

خم آورده از بار شاخ سمن * صنم گشته پاليز و گلبن شمن

خرامان بگرد گل اندر تذرو * خروشيدن بلبل از شاخ سرو

ازين پس كنون تا نه بس روزگار * شود چون بهشت آن در و مرغزار

پرى چهره بينى همه دشت و كوه * ز هر سو نشسته بشادى گروه