شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٣٦

[ رفتن بيژن به جنگ گرازان ]

به فرزند گفت اين جوانى چراست * بنيروى خويش اين گمانى چراست

جوان گر چه دانا بود با گهر * ابى آزمايش نگيرد هنر

بد و نيك هر گونه بايد كشيد * ز هر تلخ و شورى ببايد چشيد

براهى كه هرگز نرفتى مپوى * بر شاه خيره مبر آبروى

ز گفت پدر پُس برآشفت سخت * جوان بود و هشيار و پيروز بخت

چنين گفت كاى شاه پيروزگر * تو بر من بسستى گمانى مبر

تو اين گفته‌ها از من اندر پذير * جوانم و ليكن بانديشه پير

منم بيژن گيو لشكر شكن * سر خوك را بگسلانم ز تن

چو بيژن چنين گفت شد شاه شاد * برو آفرين كرد و فرمانش داد

به دو گفت خسرو كه اى پر هنر * هميشه بپيش بديها سپر

كسى را كجا چون تو كهتر بود * ز دشمن بترسد سبكسر بود

بگرگين ميلاد گفت آنگهى * كه بيژن بتوران نداند رهى

تو با او برو تا سرِ آب بند * همش راهبر باش هم يارمند

[ رفتن بيژن به جنگ گرازان ]

[ رفتن بيژن به جنگ گرازان ]

از آنجا بسيچيد بيژن به راه * كمر بست و بنهاد بر سر كلاه

بياورد گرگين ميلاد را * همآواز ره را و فرياد را

برفت از در شاه با يوز و باز * بنخچير كردن به راه دراز

همى رفت چون پيل كفك افگنان * سر گور و آهو ز تن بركنان

ز چنگال يوزان همه دشت غرم * دريده بر و دل پر از داغ و گرم

همه گردن گور زخم كمند * چه بيژن چه طهمورث ديو بند

تذروان بچنگال باز اندرون * چكان از هوا بر سمن برگ خون

بدين سان همى راه بگذاشتند * همه دشت را باغ پنداشتند

چو بيژن ببيشه بر افگند چشم * بجوشيد خونش بتن بر ز خشم

گرازان گرازان نه آگاه ازين * كه بيژن نهادست بر بور زين

بگرگين ميلاد گفت اندر آى * و گرنه ز يك سو بپرداز جاى

برو تا بنزديك آن آبگير * چو من با گراز اندر آيم بتير

بدانگه كه از بيشه خيزد خروش * تو بردار گرز و بجاى آر هوش

ببيژن چنين گفت گرگين گو * كه پيمان نه اين بود با شاه نو

تو برداشتى گوهر و سيم و زر * تو بستى مرين رزمگه را كمر

چو بيژن شنيد اين سخن خيره شد * همه چشمش از روى او تيره شد

ببيشه در آمد بكردار شير * كمان را بزه كرد مرد دلير

چو ابر بهاران بغرّيد سخت * فرو ريخت پيكان چو برگ درخت

برفت از پس خوك چون پيل مست * يكى خنجر آب داده بدست

همه جنگ را پيش او تاختند * زمين را بدندان برانداختند

ز دندان همى آتش افروختند * تو گفتى كه گيتى همى سوختند

گرازى بيامد چو آهرمنا * زره را بدرّيد بر بيژنا

چو سوهان پولاد بر سنگ سخت * همى سود دندان او بر درخت

برانگيختند آتش كارزار * برآمد يكى دود زان مرغزار