شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٣٥

[ دادخواهى ارمانيان از خسرو ]

همى راه جويند نزديك شاه * ز راه دراز آمده دادخواه

چو سالار هشيار بشنيد رفت * بنزديك خسرو خراميد تفت

بگفت آنچ بشنيد و فرمان گزيد * بپيش اندر آوردشان چون سزيد

بكش كرده دست و زمين را به روى * ستردند زارى كنان پيش اوى

كه اى شاه پيروز جاويد زى * كه خود جاودان زندگى را سزى

ز شهرى بداد آمدستيم دور * كه ايران ازين سوى زان سوى تور

كجا خان ارمانش خوانند نام * و ز ارمانيان نزد خسرو پيام

كه نوشه زى اى شاه تا جاودان * بهر كشورى دسترس بر بدان

بهر هفت كشور توى شهريار * ز هر بد تو باشى بهر شهريار

سر مرز توران در شهر ماست * از يشان بما بر چه مايه بلاست

سوى شهر ايران يكى بيشه بود * كه ما را بدان بيشه انديشه بود

چه مايه به دو اندرون كشتزار * درخت برآور همه ميوه دار

چراگاه ما بود و فرياد ما * ايا شاه ايران بده داد ما

گراز آمد اكنون فزون از شمار * گرفت آن همه بيشه و مرغزار

بدندان چو پيلان بتن همچو كوه * وزيشان شده شهر ارمان ستوه

هم از چارپايان و هم كشتمند * از يشان بما بر چه مايه گزند

درختان كشته نداريم ياد * بدندان به دو نيم كردند شاد

نيايد بدندانشان سنگ سخت * مگر مان بيك باره برگشت بخت

چو بشنيد گفتار فرياد خواه * به درد دل اندر بپيچيد شاه

بريشان ببخشود خسرو به درد * بگردان گردنكش آواز كرد

كه اى نامداران و گردان من * كه جويد همى نام ازين انجمن

شود سوى اين بيشهء خوك خورد * بنام بزرگ و بننگ و نبرد

ببرّد سران گرازان بتيغ * ندارم ازو گنج گوهر دريغ

يكى خوان زرين بفرمود شاه * كه بنهاد گنجور در پيشگاه

ز هر گونه گوهر برو ريختند * همه يك بديگر بر آميختند

ده اسب گرانمايه زرّين لگام * نهاده برو داغ كاوس نام

بديباى رومى بياراستند * بسى ز انجمن نامور خواستند

چنين گفت پس شهريار زمين * كه اى نامداران با آفرين

كه جويد بآزرم من رنج خويش * ازان پس كند گنج من گنج خويش

كس از انجمن هيچ پاسخ نداد * مگر بيژن گيو فرخ نژاد

نهاد از ميان گوان پيش پاى * ابر شاه كرد آفرين خداى

كه جاويد بادى و پيروز و شاد * سرت سبز باد و دلت پر ز داد

[ گرفته بدست اندرون جام مى * شب و روز بر ياد كاوس كى ]

كه خرم بمينو بود جان تو * بگيتى پراگنده فرمان تو

من آيم بفرمان اين كار پيش * ز بهر تو دارم تن و جان خويش

چو بيژن چنين گفت گيو از كران * نگه كرد و آن كارش آمد گران

نخست آفرين كرد مر شاه را * ببيژن نمود آنگهى راه را