شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٣٣

داستان بيژن و منيژه

كه داند كه چندين نشيب و فراز * به پيش آرد اين روزگار دراز

تگ روزگار از درازى كه هست * همى بگذراند سخنها ز دست

كه داند كزين گنبد تيزگرد * درو سور چند است و چندى نبرد

چو ببريد رستم سر ديو پست * بران بارهء پيل پيكر نشست

به پيش اندر آورد يك سر گله * بنه هرچ كردند تركان يله

همى رفت با پيل و با خواسته * وزو شد جهان يك سر آراسته

زره چون بشاه آمد اين آگهى * كه برگشت رستم بدان فرهى

از ايدر ميان را بدان كرد بند * كجا گور گيرد بخم ّ كمند

كنون ديو و پيل آمدستش بچنگ * به خشكى پلنگ و به دريا نهنگ

نيابد گذر شير بر تيغ اوى * همان ديو و هم مردم كينه جوى

پذيره شدن را بياراست شاه * بسر بر نهادند گردان كلاه

درفش شهنشاه با كرّ ناى * ببردند با ژنده پيل و دراى

چو رستم درفش جهاندار شاه * نگه كرد كامد پذيره به راه

شبى چون شبه روى شسته بقير * نه بهرام پيدا نه كيوان نه تير

دگر گونه آرايشى كرد ماه * بسيچ گذر كرد بر پيشگاه

شده تيره اندر سراى درنگ * ميان كرده باريك و دل كرده تنگ

ز تاجش سه بهره شده لاژورد * سپرده هوا را بزنگار و گرد

سپاه شب تيره بر دشت و راغ * يكى فرش گسترده از پرّ زاغ

نموده ز هر سو به چشم اهرمن * چو مار سيه باز كرده دهن

چو پولاد زنگار خورده سپهر * تو گفتى بقير اندر اندود چهر

هر آنگه كه برزد يكى باد سرد * چو زنگى بر انگيخت ز انگشت گرد

چنان گشت باغ و لب جويبار * كجا موج خيزد ز درياى قار

فرو ماند گردون گردان بجاى * شده سست خورشيد را دست و پاى

سپهر اندر آن چادر قيرگون * تو گفتى شدستى بخواب اندرون

جهان از دل خويشتن پر هراس * جرس بر كشيده نگهبان پاس

نه آواى مرغ و نه هرّاى دد * زمانه زبان بسته از نيك و بد

نبد هيچ پيدا نشيب از فراز * دلم تنگ شد زان شب دير ياز

بدان تنگى اندر بجستم ز جاى * يكى مهربان بودم اندر سراى

خروشيدم و خواستم زو چراغ * برفت آن بت مهربانم ز باغ

مرا گفت شمعت چبايد همى * شب تيره خوابت ببايد همى

به دو گفتم اى بت نيم مرد خواب * يكى شمع پيش آر چون آفتاب

بنه پيشم و بزم را ساز كن * بچنگ آر چنگ و مى آغاز كن