شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٣٢

[ آمدن افراسياب به ديدار اسپان خويش و كشتن رستم اكوان ديو را ]

بجايى كه هر سال چوپان گله * بران دشت و آن آب كردى يله

خود و دو هزار از يل نامدار * رسيدند تازان بران مرغزار

ابا باده و رود و گردان بهم * بدان تا كند بر دل انديشه كم

چو نزديك آن مرغزاران رسيد * ز اسپان و چوپان نشانى نديد

يكايك خروشيدن آمد ز دشت * همه اسپ يك بر دگر بر گذشت

ز خاك پى رخش بر سركشان * پديد آمد از دور پيدا نشان

چو چوپان بر شاه توران رسيد * به دو باز گفت آن شگفتى كه ديد

كه تنها گله برد رستم ز دشت * ز ما كشت بسيار و اندر گذشت

ز تركان بر آمد يكى گفت و گوى * كه تنها بجنگ آمد اين كينه جوى

ببايد كشيدن يكايك سليح * كه اين كار بر ما گذشت از مزيح

چنين زار گشتيم و خوار و زبون * كه يك تن سوى ما گرايد به خون

همى بفگند نام مردى ز ما * بتيغ او براند ز خون آسيا

همى بگذراند بيك تن گله * نشايد چنين كار كردن يله

سپهدار با چار پيل و سپاه * پس رستم اندر گرفتند راه

چو گشتند نزديك رستم كمان * ز بازو برون كرد و آمد دمان

بريشان بباريد چون ژاله ميغ * چه تير از كمان و چه پولاد تيغ

چو افگنده شد شست مرد دلير * بگرز اندر آمد ز شمشير شير

همى گرز باريد همچون تگرگ * همى چاك چاك آمد از خود و ترگ

از يشان چهل مرد ديگر بكشت * غمى شد سپهدار و بنمود پشت

ازو بستد آن چار پيل سپيد * شدند آن سپاه از جهان نااميد

پس پشتشان رستم گرزدار * دو فرسنگ بر سان ابر بهار

چو برگشت برداشت پيل و رمه * بنه هرچ آمد بچنگش همه

بيامد گرازان بران چشمه باز * دلش جنگ جويان بچنگ دراز

دگر باره اكوان به دو باز خورد * نگشتى به دو گفت سير از نبرد

برستى ز دريا و چنگ نهنگ * بدشت آمدى باز پيچان بجنگ

تهمتن چو بشنيد گفتار ديو * برآورد چون شير جنگى غريو

ز فتراك بگشاد پيچان كمند * بيفگند و آمد ميانش به بند

بپيچيد بر زين و گرز گران * بر آهيخت چون پتك آهنگران

بزد بر سر ديو چون پيل مست * سر و مغزش از گرز او گشت پست

فرود آمد آن آبگون خنجرش * برآهيخت و ببريد جنگى سرش

همى خواند بر كردگار آفرين * كزو بود پيروزى و زور كين

تو مر ديو را مردم بد شناس * كسى كو ندارد ز يزدان سپاس

هرانكو گذشت از ره مردمى * ز ديوان شمر مشمر از آدمى

خرد گر برين گفتها نگرود * مگر نيك مغزش همى نشنود

گر آن پهلوانى بود زورمند * ببازو ستبر و به بالا بلند

گوان خوان و اكوان ديوش مخوان * كه بر پهلوانى بگردد زيان

چه گويى تو اى خواجهء سالخورد * چشيده ز گيتى بسى گرم و سرد