شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٣٠

[ افگندن اكوان ديو ، رستم را به دريا ]

بدشتى كجا داشت چوپان گله * و زان سو گذر داشت گور يله

سه روزش همى جست در مرغزار * همى كرد بر گرد اسپان شكار

چهارم بديدش گرازان بدشت * چو باد شمالى برو بر گذشت

درخشنده زرّين يكى باره بود * بچرم اندرون زشت پتياره بود

برانگيخت رخش دلاور ز جاى * چو تنگ اندر آمد دگر شد براى

چنين گفت كين را نبايد فگند * ببايد گرفتن بخم ّ كمند

نشايدش كردن بخنجر تباه * بدين سانش زنده برم نزد شاه

بينداخت رستم كيانى كمند * همى خواست كآرد سرش را ببند

چو گور دلاور كمندش بديد * شد از چشم او در زمان ناپديد

بدانست رستم كه آن نيست گور * ابا او كنون چاره بايد نه زور

جز اكوان ديو اين نشايد بدن * ببايستش از باد تيغى زدن

بشمشير بايد كنون چاره كرد * دوانيدن خون بران چرم زرد

ز دانا شنيدم كه اين جاى اوست * كه گفتند بستاند از گور پوست

همانگه پديد آمد از دشت باز * سپهبد بر انگيخت آن تند تاز

كمان را بزه كرد و از باد اسپ * بينداخت تيرى چو آذرگشسپ

همان كو كمان كيان در كشيد * دگر باره شد گور ازو ناپديد

همى تاخت اسپ اندران پهن دشت * چو سه روز و سه شب برو بر گذشت

به آبش گرفت آرزو هم بنان * سر از خواب بر كوههء زين زنان

چو بگرفتش از آب روشن شتاب * به پيش آمدش چشمهء چون گلاب

فرود آمد و رخش را آب داد * هم از ماندگى چشم را خواب داد

كمندش ببازوى و ببر بيان * بپوشيده و تنگ بسته ميان

ز زين كيانيش بگشاد تنگ * به بالين نهاد آن جناغ خدنگ

چراگاه رخش آمد و جاى خواب * نمد زين برافگند بر پيش آب

بدان جايگه خفت و خوابش ربود * كه از رنج و تاختن مانده بود

[ افگندن اكوان ديو ، رستم را به دريا ]

[ افگندن اكوان ديو ، رستم را به دريا ]

چو اكوانش از دور خفته بديد * يكى باد شد تا بر او رسيد

زمين گرد ببريد و برداشتش * ز هامون بگردون بر افراشتش

غمى شد تهمتن چو بيدار شد * سر پر خرد پر ز پيكار شد

چو رستم بجنبيد بر خويشتن * به دو گفت اكوان كه اى پيل تن

يكى آرزو كن كه تا از هوا * كجات آيد افگندن اكنون هوا

سوى آبت اندازم ار سوى كوه * كجا خواهى افتاد دور از گروه

چو رستم بگفتار او بنگريد * هوا در كف ديو واژونه ديد

چنين گفت با خويشتن پيل تن * كه بُد نامبردار هر انجمن

گر اندازدم گفت بر كوهسار * تن و استخوانم نيايد به كار

به دريا به آيد كه اندازدم * كفن سينهء ماهيان سازدم

و گر گويم او را به دريا فگن * بكوه افگند بد گهر اهرمن

همه واژگونه بود كار ديو * كه فريادرس باد گيهان خديو

چنين داد پاسخ كه داناى چين * يكى داستانى ز دست اندرين