شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٢٦

[ گريختن افراسياب از رستم ]

گمان برد رستم كه پولادوند * ندارد بتن در درست ايچ بند

برخش دلير اندر آورد پاى * بماند آن تن اژدها را بجاى

چو پيش صف آمد يل شيرگير * نگه كرد پولاد بر سان تير

گريزان بشد پيش افراسياب * دلش پر ز خون و رخش پر ز آب

بخفت از بر خاك تيره دراز * زمانى بشد هوش زان رزمساز

تهمتن چو پولاد را زنده ديد * همه دشت لشكر پراگنده ديد

دلش تنگ تر گشت و لشكر براند * جهان ديده گودرز را پيش خواند

بفرمود تا تيرباران كنند * هوا را چو ابر بهاران كنند

ز يك دست بيژن ز يك دست گيو * جهانجوى رهّام و گرگين نيو

تو گفتى كه آتش بر افروختند * جهان را بخنجر همى سوختند

بلشكر چنين گفت پولادوند * كه بىتخت و بىگنج و نام بلند

چرا سر همى داد بايد بباد * چرا كرد بايد همى رزم ياد

سپه را بپيش اندر افگند و رفت * ز رستم همى بند جانش بكفت

[ گريختن افراسياب از رستم ]

[ گريختن افراسياب از رستم ]

چنين گفت پيران بافراسياب * كه شد روى گيتى چو درياى آب

نگفتم كه با رستم شوم دست * نشايد درين كشور ايمن نشست

ز خون جوانى كه بد ناگريز * بخستى دل ما بپيكار تيز

چه باشى كه با تو كس اندر نماند * بشد ديو پولاد و لشكر براند

همانا ز ايرانيان صد هزار * فزونست بر گستوانور سوار

بپيش اندرون رستم شيرگير * زمين پر ز خون و هوا پر ز تير

ز دريا و دشت و ز هامون و كوه * سپاه اندر آمد همه همگروه

چو مردم نماند آزموديم ديو * چنين جنگ و پيكار و چندين غريو

سپه را چنين صف كشيده بمان * تو با ويژگان سوى دريا بران

سپهبد چنان كرد كو راه ديد * همى دست ازان رزم كوتاه ديد

چو رستم بيامد مرا پاى نيست * جز از رفتن از پيش او راى نيست

ببايد شدن تا بدان روى چين * گر ايدونك گنجد كسى در زمين

درفشش بماندند و او خود برفت * سوى چين و ماچين خراميد تفت

سپاه اندر آمد بپيش سپاه * زمين گشت بر سان ابر سياه

تهمتن بآواز گفت آن زمان * كه نيزه مداريد و تير و كمان

بكوشيد و شمشير و گرز آوريد * هنرها ز بالاى برز آوريد

پلنگ آن زمان پيچد از كين خويش * كه نخچير بيند ببالين خويش

سپه سر بسر نعره برداشتند * همه نيزه بر كوه بگذاشتند

چنان شد در و دشت آوردگاه * كه از كشته جايى نديدند راه

برفتند يك بهره زنهار خواه * گريزان برفتند بهرى به راه

شد از بىشبانى رمه تال و مال * همه دشت تن بود بىدست و يال

چنين گفت رستم كه كشتن بسست * كه زهر زمان بهر ديگر كسست

زمانى همى بار زهر آورد * زمانى ز ترياك بهر آورد

همه جامهء رزم بيرون كنيد * همه خوبكارى بافزون كنيد