شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٢٥

[ كشتى گرفتن رستم و پولادوند ]

[ كشتى گرفتن رستم و پولادوند ]

[ كشتى گرفتن رستم و پولادوند ]

بكشتى گرفتن نهادند روى * دو گرد سر افراز و دو جنگجوى

بپيمان كه از هر دو روى سپاه * به يارى نيايد كسى كينه‌خواه

ميان سپه نيم فرسنگ بود * ستاره نظاره بران جنگ بود

چو پولادوند و تهمتن بهم * بر آويختند آن دو شير دژم

همى دست سودند با يك با دگر * گرفته دو جنگى دوال كمر

چو شيده بر و يال رستم بديد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد

پدر را چنين گفت كين زورمند * كه خوانى ورا رستم ديوبند

بدين برز بالا و اين دست برد * به خاك اندر آرد سر ديو گرد

نبينى ز گردان ما جز گريز * مكن خيره با چرخ گردان ستيز

چنين گفت با شيده افراسياب * كه شد مغز من زين سخن پر شتاب

برو تا ببينى كه پولادوند * بكشتى همى چون كند دست بند

چنين گفت شيده كه پيمان شاه * نه اين بود با او بپيش سپاه

چو پيمان شكن باشى و تيره مغز * نيايد ز دست تو پيگار نغز

تو اين آب روشن مگردان سياه * كه عيب آورد بر تو بر عيب خواه

بدشنام بگشاد خسرو زبان * برآشفت و شد با پسر بدگمان

به دو گفت اگر ديو پولادوند * ازين مرد بدخواه يابد گزند

نماند بدين رزمگه زنده كس * ترا از هنرها زيانست و بس

عنان بر گراييد و آمد چو شير * بآوردگاه دو مرد دلير

نگه كرد پيكار دو پيل مست * در آورده بر يكدگر هر دو دست

بپولاد گفت اى سرافراز شير * بكشتى گر آرى مر او را به زير

بخنجر جگر گاه او را بكاف * هنر بايد از كار كردن نه لاف

نگه كرد گيو اندر افراسياب * بدان خيره گفتار و چندان شتاب

برانگيخت اسپ و بر آمد دمان * چو بشكست پيمان همى بدگمان

برستم چنين گفت كاى جنگجوى * چه فرمان دهى كهتران را بگوى

نگه كن به پيمان افراسياب * چو جاى بلا ديد و جاى شتاب

بيآمد همى دل بيافروزدش * بكشتى درون خنجر آموزدش

به دو گفت رستم كه جنگى منم * بكشتى گرفتن درنگى منم

شما را چرا بيم آيد همى * چرا دل به دو نيم آيد همى

اگر نيستتان جنگ را زور و دست * دل من بخيره نبايد شكست

گر ايدونك اين جادوى بىخرد * ز پيمان يزدان همى بگذرد

شما را ز پيمان شكستن چه باك * گر او ريخت بر تارك خويش خاك

من اكنون سر ديو پولادوند * به خاك اندر آرم ز چرخ بلند

و زان پس ببازيد چون شير چنگ * گرفت آن بر و يال جنگى نهنگ

به گردن بر آورد زد بر زمين * همى خواند بر كردگار آفرين

خروشى بر آمد ز ايران سپاه * تبيره زنان بر گرفتند راه

بابر اندر آمد دم كرّ ناى * خروشيدن ناى و صنج و دراى

كه پولادوندست بىجان شده * بران خاك چون مار پيچان شده