شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٢٤

[ رزم رستم با پولادوند ]

همانا كه برگشت پرگار ما * غنوده شد آن بخت بيدار ما

بيفشارد ران رخش را تيز كرد * برآشفت و آهنگ آويز كرد

به دو گفت كاى ديو ناسازگار * ببينى كنون گردش روزگار

چو آواز رستم بگردان رسيد * تهمتن يلان را پياده بديد

دژم گشته زو چار گرد دلير * چو گوران و دشمن بكردار شير

چنين گفت با كردگار جهان * كه اى برتر از آشكار و نهان

مرا چشم اگر تيره گشتى بجنگ * بهستى ز ديدار اين روز تنگ

كزين سان برآمد ز ايران غريو * ز پيران و هومان و ز نرّه ديو

پياده شده گيو و رهام و طوس * چو بيژن كه بر شير كردى فسوس

تبه گشته اسپ بزرگان بتير * بدين سان بر آويخته خيره خير

به دو گفت پولادوند اى دلير * جهان ديده و نامبردار و شير

كه بگريزد از پيش تو ژنده پيل * ببينى كنون موج درياى نيل

نگه كن كنون آتش جنگ من * كمند و دل و زور و آهنگ من

كزين پس نيابى ز شاهت نشان * نه از نامداران و گردنكشان

نبينى زمين زين سپس جز بخواب * سپارم سپاهت بافراسياب

چنين گفت رستم بپولادوند * كه تا چند ازين بيم و نيرنگ و بند

ز جنگ آوران تيز گويا مباد * چو باشد دهد بىگمان سر بباد

چو بشنيد پولادوند اين سخن * به ياد آمدش گفته‌هاى كهن

كه هر كو ببيداد جويد نبرد * جگر خسته باز آيد و روى زرد

گر از دشمنت بد رسد گر ز دوست * بد و نيك را داد دادن نكوست

همان رستمست اين كه مازندران * شب تيره بستد بگرز گران

به دو گفت كاى مرد رزم آزماى * چه باشيم برخيره چندين بپاى

بگشتند و ز دشت برخاست گرد * دو پيل ژيان و دو شير نبرد

برانگيخت آن باره پولادوند * بينداخت پس تاب داده كمند

بدزديد يال آن نبرده سوار * چو زين گونه پيوسته شد كارزار

بزد تيغ و بند كمندش بريد * بجاى آمد آن بند بد را كليد

بپيچيد زان پس سوى دست راست * بدانست كان روز روز بلاست

عمودى بزد بر سرش پيل تن * كه بشنيد آواز او انجمن

چنان تيره شد چشم پولادوند * كه دستش عنان را نبد كار بند

تهمتن بران بد كه مغز سرش * ببيند پر از رنگ تيره برش

چو پولادوند از بر زين بماند * تهمتن جهان آفرين را بخواند

كه اى برتر از گردش روزگار * جهاندار و بينا و پروردگار

گرين گردش جنگ من داد نيست * روانم بدان گيتى آباد نيست

روا دارم از دست پولادوند * روان مرا بر گشايد ز بند

ور افراسيابست بيدادگر * تو مستان ز من دست و زور و هنر

كه گر من شوم كشته بر دست اوى * بايران نماند يكى جنگجوى

نه مرد كشاورز و نه پيشه‌ور * نه خاك و نه كشور نه بوم و نه بر