شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٢١

[ نامهء افراسياب به پولادوند ]

تو بر باد اين جنگ كشتى مران * چو دانى كه آمد سپاهى گران

ز شاهان گيتى گزيده توى * جهانجوى و هم كار ديده توى

بجان و سر شاه توران سپاه * بخورشيد و ماه و بتخت و كلاه

كه از كار كاموس و خاقان چين * دلم گشت پر خون و سر پر ز كين

شب تيره بگشاد چشم دژم * ز غم پشت ماه اندر آمد بخم

جهان گشت بر سان مشك سياه * چو فرغار برگشت ز ايران سپاه

بيامد بنزديك افراسياب * شب تيره هنگام آرام و خواب

چنين گفت كز بارگاه بلند * برفتم سوى رستم ديوبند

سراپردهء سبز ديدم بزرگ * سپاهى بكردار درنده گرگ

يكى اژدهافش درفشى بپاى * نه آرام دارد تو گفتى نه جاى

فروهشته بر كوههء زين لگام * بفتراك بر حلقهء خم خام

بخيمه درون ژنده پيلى ژيان * ميان تنگ بسته به ببر بيان

يكى بورابرش به پيشش بپاى * تو گفتى همى اندر آيد ز جاى

سپهدار چون طوس و گودرز و گيو * فريبرز و شيدوش و گرگين نيو

طلايه گرازست با گستهم * كه با بيژن گيو باشد بهم

غمى شد ز گفتار فرغار شاه * كس آمد بر پهلوان سپاه

بيامد سپهدار پيران چو گرد * بزرگان و مردان روز نبرد

ز گفتار فرغار چندى بگفت * كه تا كيست با او به پيكار جفت

به دو گفت پيران كه ما را ز جنگ * چه چارست جز جستن نام و ننگ

چو پاسخ چنين يافت افراسياب * گرفت اندران كينه جستن شتاب

بپيران بفرمود تا با سپاه * بيايد بر رستم كينه‌خواه

ز پيش سپهبد ببيرون كشيد * همى رزم را سوى هامون كشيد

خروش آمد از دشت و آواى كوس * جهان شد ز گرد سپاه آبنوس

سپه بود چندانك گفتى جهان * همى گردد از گرد اسپان نهان

تبيره زنان نعره برداشتند * همى پيل بر پيل بگذاشتند

[ نامهء افراسياب به پولادوند ]

[ نامهء افراسياب به پولادوند ]

از ايوان بدشت آمد افراسياب * همى كرد بر جنگ جستن شتاب

بپيران بگفت آنچ بايست گفت * كه راز بزرگان ببايد نهفت

يكى نامه نزديك پولادوند * بياراى و ز راى بگشاى بند

بگويش كه ما را چه آمد بسر * ازين نامور گرد پرخاشخر

اگر يارمندست چرخ بلند * بيايد بدين دشت پولادوند

بسى لشكر از مرز سقلاب و چين * نگونسار و حيران شدند اندرين

سپاهست بر سان كوه روان * سپهدارشان رستم پهلوان

سپهكش چو رستم سپهدار طوس * بابر اندر آورده آواى كوس

چو رستم بدست تو گردد تباه * نيابد سپهر اندرين مرز راه

همه مرز را رنج زويست و بس * تو باش اندرين كار فريادرس

گر او را بدست تو آيد زمان * شود رام روى زمين بىگمان

من از پادشاهى آباد خويش * نه بر گيرم از رنج يك نيمه بيش