شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٢

[ آگاهى يافتن فريدون از كشته شدن ايرج ]

سپردم شما را كلاه و نگين * بدين روى با من مداريد كين

مرا با شما نيست ننگ و نبرد * روان را نبايد برين رنجه كرد

زمانه نخواهم بازارتان * اگر دور مانم ز ديدارتان

جز از كهترى نيست آيين من * مباد آز و گردن كشى دين من

چو بشنيد تور از برادر چنين * بابرو ز خشم اندر آورد چنين

نيامدش گفتار ايرج پسند * نبد راستى نزد او ارجمند

بكرسى بخشم اندر آورد پاى * همى گفت و بر جست هزمان ز جاى

يكايك بر آمد ز جاى نشست * گرفت آن گران كرسى زر بدست

بزد بر سر خسرو تاج دار * از و خواست ايرج بجان زينهار

نيايدت گفت ايچ بيم از خداى * نه شرم از پدر خود همينست راى

مكش مر مرا كت سرانجام كار * بپيچاند از خون من كردگار

مكن خويشتن را ز مردم كشان * كزين پس نيابى ز من خود نشان

بسنده كنم زين جهان گوشهء * بكوشش فراز آورم توشهء

به خون برادر چه بندى كمر * چه سوزى دل پير گشته پدر

جهان خواستى يافتى خون مريز * مكن با جهاندار يزدان ستيز

سخن را چو بشنيد پاسخ نداد * همان گفتن آمد همان سرد باد

يكى خنجر آبگون بر كشيد * سراپاى او چادر خون كشيد

بدان تيز زهر آبگون خنجرش * همى كرد چاك آن كيانى برش

فرود آمد از پاى سرو سهى * گسست آن كمرگاه شاهنشهى

دوان خون از آن چهرهء ارغوان * شد آن نامور شهريار جوان

جهانا بپرورديش در كنار * و ز آن پس ندادى بجان زينهار

نهانى ندانم ترا دوست كيست * بدين آشكارت ببايد گريست

سر تاجور ز آن تن پيلوار * بخنجر جدا كرد و برگشت كار

بياگند مغزش بمشك و عبير * فرستاد نزد جهان بخش پير

چنين گفت كاينت سر آن نياز * كه تاج نياگان به دو گشت باز

كنون خواه تاجش ده و خواه تخت * شد آن سايه‌گستر نيازى درخت

برفتند باز آن دو بيداد شوم * يكى سوى ترك و يكى سوى روم

فريدون نهاده دو ديده به راه * سپاه و كلاه آرزومند شاه

چو هنگام برگشتن شاه بود * پدر زان سخن خود كى آگاه بود

همى شاه را تخت پيروزه ساخت * همى تاج را گوهر اندر نشاخت

پذيره شدن را بياراستند * مى و رود و رامشگران خواستند

تبيره ببردند و پيل از درش * ببستند آذين بهر كشورش

بزين اندرون بود شاه و سپاه * يكى گرد تيره بر آمد ز راه

هيونى برون آمد از تيره گرد * نشسته برو سوگوارى به درد

خروشى بر آورد دل سوگوار * يكى زرّ تابوتش اندر كنار

بتابوت زر اندرون پرنيان * نهاده سر ايرج اندر ميان