شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤١٩

[ آگاهى يافتن افراسياب از آمدن رستم ]

چهارم سوى جنگ افراسياب * برانيم و آتش برآريم ز آب

همه نامداران بگفتار اوى * ببزم و به خوردن نهادند روى

پس آگاهى آمد بافراسياب * كه بوم و بر از دشمنان شد خراب

دلش زان سخن پر ز تيمار شد * همه پرنيان بر تنش خار شد

بدل گفت پيكار او كار كيست * سپاهست بسيار و سالار كيست

گر آنست رستم كه من ديده‌ام * بسى از نبردش بپيچيده‌ام

بپيچيد و زان پس بآواز گفت * كه با او كه داريم در جنگ جفت

يكى كودكى بود برسان نى * كه من لشكر آورده بودم برى

بيامد تن من ز زين بر گرفت * فرو ماند زان لشكر اندر شگفت

چنين گفت لشكر بافراسياب * كه چندين سر از جنگ رستم متاب

تو آنى كه از خاك آوردگاه * همى جوش خون اندر آرى به ماه

سليحست بسيار و مردان جنگ * دل از كار رستم چه دارى بتنگ

ز جنگ سوارى تو غمگين مشو * نگه كن بدين نامداران نو

چنان دان كه او يك سر از آهنست * اگر چه دليرست هم يك تنست

سخنهاى كوتاه زو شد دراز * تو با لشكرى چارهء او بساز

سرش را ز زين اندر آور به خاك * ازان پس خود از شاه ايران چه باك

نه كىخسرو آباد ماند نه گنج * نداريم اين رزم كردن برنج

نگه كن بدين لشكر نامدار * جوانان و شايستهء كارزار

ز بهر بر و بوم و پيوند خويش * زن و كودك خرد و فرزند خويش

همه سربسر تن بكشتن دهيم * به آيد كه گيتى بدشمن دهيم

چو بشنيد افراسياب اين سخن * فراموش كرد آن نبرد كهن

بفرمود تا لشكر آراستند * بكين نو از جاى بر خاستند

ز بوم نياكان و ز شهر خويش * يكى تازه انديشه بنهاد پيش

چنين داد پاسخ كه من ساز جنگ * بپيش آورم چون شود كار تنگ

نمانم كه كىخسرو از تخت خويش * شود شاد و پدرام از بخت خويش

سر زابلى را بروز نبرد * بچنگ دراز اندر آرم بگرد

برو سركشان آفرين خواندند * سر افراز را سوى كين خواندند

كه جاويد و شادان و پيروز باش * بكام دلت گيتى افروز باش

سپهبد بسى جنگها ديده بود * ز هر كار بهرى پسنديده بود

يكى شير دل بود فرغار نام * قفس ديده و جَسته چندى ز دام

ز بيگانگان جاى پردخته كرد * بفرغار گفت اى گرانمايه مرد

هم اكنون برو سوى ايران سپاه * نگه كن بدين رستم رزمخواه

سواران نگه كن كه چنداند و چون * كه دارد برين بوم و بر رهنمون

و زان نامداران پرخاش جوى * ببينى كه چنداند و بر چند روى

ز گردان پهلو منش چند مرد * كه آورد سازند روز نبرد

چو فرغار برگشت و آمد به راه * به كار آگهى شد بايران سپاه

غمى شد دل مرد پرخاش جوى * ببيگانگان ايچ ننمود روى