شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤١٨

[ جنگ رستم با كافور مردم خوار ]

چه مايه بكشتند و چندى اسير * ببردند زان شهر برنا و پير

بسى سيم و زرّ و گرانمايه چيز * ستور و غلام و پرستار نيز

تهمتن بيامد سر و تن بشست * بپيش جهان داور آمد نخست

ز پيروز گشتن نيايش گرفت * جهان آفرين را ستايش گرفت

بايرانيان گفت با كردگار * بيامد نهانى هم از آشكار

بپيروزى اندر نيايش كنيد * جهان آفرين را ستايش كنيد

بزرگان بپيش جهان آفرين * نيايش گرفتند سر بر زمين

چو از پاك يزدان بپرداختند * بران نامدار آفرين ساختند

كه هر كس كه چون تو نباشد بجنگ * نشستن به آيد بنام و بننگ

تن پيل دارى و چنگال شير * زمانى نباشى ز پيگار سير

تهمتن چنين گفت كين زور و فر * يكى خلعتى باشد از دادگر

شما سر بسر بهره داريد زين * نه جاى گله‌ست از جهان آفرين

بفرمود تا گيو با ده هزار * سپردار و بر گستوانور سوار

شود تازيان تا بمرز ختن * نماند كه تركان شوند انجمن

چو بنمود شب جعد زلف سياه * از انديشه خمّيده شد پشت ماه

بشد گيو با آن سواران جنگ * سه روز اندر آن تاختن شد درنگ

بدانگه كه خورشيد بنمود تاج * بر آمد نشست از بر تخت عاج

ز توران بيامد سر افراز گيو * گرفته بسى نامداران نيو

بسى خوب چهر بتان طراز * گرانمايه اسپان و هر گونه ساز

فرستاد يك نيمه نزديك شاه * ببخشيد ديگر همه بر سپاه

و زان پس چو گودرز و چون طوس و گيو * چو گستهم و شيدوش و فرهاد نيو

ابا بيژن گيو برخاستند * يكى آفرين نو آراستند

چنين گفت گودرز كاى سرفراز * جهان را به مهر تو آمد نياز

نشايد كه بىآفرين تو لب * گشاييم زين پس بروز و بشب

كسى كو بپيمود روى زمين * جهان ديد و آرام و پرخاش و كين

بيك جاى زين بيش لشكر نديد * نه از موبد سالخورده شنيد

ز شاهان و پيلان و ز تخت عاج * ز مردان و اسپان و از گنج و تاج

ستاره بدان دشت نظّاره بود * كه اين لشكر از جنگ بيچاره بود

بگشتيم گرد دژ ايدر بسى * نديديم جز كينه درمان كسى

كه خوشان بديم از دم اژدها * كمان تو آورد ما را رها

توى پشت ايران و تاج سران * سزاوار و ما پيش تو كهتران

مكافات اين كار يزدان كند * كه چهر تو همواره خندان كند

بپاداش تو نيستمان دسترس * زبانها پر از آفرينست و بس

بزرگيت هر روز بافزون ترست * هنرمند رخش تو صد لشكرست

تهمتن بريشان گرفت آفرين * كه آباد بادا به گردن زمين

مرا پشت ز آزادگانست راست * دل روشنم بر زبانم گواست

ازان پس چنين گفت كايدر سه روز * بباشيم شادان و گيتى فروز