شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤١٦

[ جنگ رستم با كافور مردم خوار ]

بكين گر ببنديم زين پس ميان * نماند كسى زنده ز ايرانيان

ز پر مايگان شاه پاسخ شنيد * ز لشكر زبان آورى بر گزيد

دليران و گردنكشان را بخواند * ز خواب و ز آرام و خوردن بماند

در گنج بگشاد و دينار داد * روان را به خون دل آهار داد

چنان شد ز گردان جنگى زمين * كه گفتى سپهر اندر آمد بكين

[ جنگ رستم با كافور مردم خوار ]

[ جنگ رستم با كافور مردم خوار ]

چو اين بند بد را سر آمد كليد * فريبرز نزديك رستم رسيد

بدل شاد با خلعت شهريار * به دو اندرون تاج گوهرنگار

ازان شادمان شد گو پيل تن * بزرگان لشكر شدند انجمن

گرفتند بر پهلوان آفرين * كه آباد بادا برستم زمين

به دو جان شاه جهان شاد باد * برو بوم ايرانش آباد باد

همه مر ترا چاكر و بنده‌ايم * بفرمان و رايت سر افگنده‌ايم

و زان جايگه شاد لشكر براند * بيامد بسغد و دو هفته بماند

بنخچير گور و بمى دست برد * ازين گونه يك چند خورد و شمرد

و زان جايگه لشكر اندر كشيد * بيك منزلى بر يكى شهر ديد

كجا نام آن شهر بيداد بود * دژى بود و ز مردم آباد بود

همه خوردنيشان ز مردم بدى * پرى چهره‌اى هر زمان گم بدى

بخوان چنان شهريار پليد * نبودى جز از كودك نارسيد

پرستندگانى كه نيكو بدى * بديدار و بالا بىآهو بدى

ازان ساختندى بخوان بر خورش * بدين گونه بد شاه را پرورش

تهمتن بفرمود تا سه هزار * زرهدار بر گستوانور سوار

بدان دژ فرستاد با گستهم * دو گرد خردمند با او بهم

مرين مرد را نام كافور بود * كه او را بران شهر منشور بود

بپوشيد كافور خفتان جنگ * همه شهر با او بسان پلنگ

كمند افگن و زورمندان بدند * برزم اندرون پيل دندان بدند

چو گستهم گيتى بران گونه ديد * جهان در كف ديو وارونه ديد

بفرمود تا تير باران كنند * بريشان كمين سواران كنند

چنين گفت كافور با سركشان * كه سندان نگيرد ز پيكان نشان

همه تيغ و گرز و كمند آوريد * سر سركشان را ببند آوريد

زمانى بران سان بر آويختند * كه آتش ز دريا بر انگيختند

فراوان ز ايرانيان كشته شد * بسر بر سپهر بلا گشته شد

ببيژن چنين گفت گستهم زود * كه لختى عنانت ببايد بسود

برستم بگويى كه چندين مايست * بجنبان عنان با سوارى دويست

بشد بيژن گيو بر سان باد * سخن بر تهمتن همه كرد ياد

گران كرد رستم زمانى ركيب * ندانست لشكر فراز از نشيب

بدانسان بيامد بدان رزمگاه * كه باد اندر آيد ز كوه سياه

فراوان ز ايرانيان كشته ديد * بسى سركش از جنگ برگشته ديد

بكافور گفت اى سگ بد گهر * كنون رزم و رنج تو آمد بسر