شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤١٣

[ نامه نوشتن رستم به كىخسرو ]

سپهر و زمان و زمين آفريد * روان و خرد داد و دين آفريد

وزو آفرين باد بر شهريار * زمانه مبادا ازو يادگار

رسيدم بفرمان ميان دو كوه * سپاه دو كشور شده همگروه

همانا كه شمشير زن صد هزار * ز دشمن فزون بود در كارزار

كشانى و شگنى و چينى و هند * سپاهى ز چين تا بدرياى سند

ز كشمير تا دامن رود شهد * سراپرده و پيل ديديم و مهد

نترسيدم از دولت شهريار * كزين رزمگاه اندر آيد نهار

چهل روز با هم همى جنگ بود * تو گفتى بريشان جهان تنگ بود

همه شهرياران كشور بدند * نه بر باد [ و ] با بخت لاغر بدند

ميان دو كوه از بر راغ و دشت * ز خون و ز كشته نشايد گذشت

همانا كه فرسنگ باشد چهل * پراگنده از خون زمين بود گل

سرانجام ازين دولت ديرباز * سخن گويم اين نامه گردد دراز

همه شهرياران كه دارند بند * ز پيلان گرفتم بخم كمند

سوى جنگ دارم كنون راى و روى * مگر پيش گرز من آيد گروى

زبانها پر از آفرين تو باد * سر چرخ گردان زمين تو باد

چو نامه به مهر اندر آمد بداد * بمهتر فريبرز خسرو نژاد

ابا شاه و پيل و هيونى هزار * ازان رزمگه برنهادند بار

فريبرز كاوس شادان برفت * بنزديك خسرو بسيچيد و تفت

همى رفت با او گو پيل تن * بزرگان و گردان آن انجمن

به پدرود كردن گرفتش كنار * بباريد آب از غم شهريار

و زان جايگه سوى لشكر كشيد * چو جعد دو زلف شب آمد پديد

نشستند بآرامش و رود و مى * يكى دست رود و دگر دست نى

برفتند هر كس بآرام خويش * گرفته ببر هر كسى كام خويش

چو خورشيد با رنگ ديباى زرد * ستم كرد بر تودهء لاژورد

همانگه ز دهليز پرده سراى * برآمد خروشيدن كرّ ناى

تهمتن ميان تاختن را ببست * بران بارهء تيزتگ بر نشست

بفرمود تا توشه برداشتند * همى راه دشوار بگذاشتند

بيابان گرفتند و راه دراز * بيامد چنان لشكرى رزمساز

چنين گفت با طوس و گودرز و گيو * كه اى نامداران و گردان نيو

من اين بار چنگ اندر آرم بچنگ * بدانديشگان را شود كار تنگ

كه دانست كين چاره گر مرد سند * سپاه آرد از چين و سقلاب و هند

من او را چنان مست و بيهش كنم * تنش خاك گور سياوش كنم

كه از هند و سقلاب و توران و چين * نخوانند ازين پس برو آفرين

بزد كوس و ز دشت بر خاست گرد * هوا پر ز گرد و زمين پر ز مرد

ازان نامداران پرخاش جوى * بابر اندر آمد يكى گفت و گوى

دو منزل برفتند زان جايگاه * كه از كشته بد روى گيتى سياه

يكى بيشه ديدند و آمد فرود * سيه شد ز لشكر همه دشت و رود