شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤١٠

[ خواسته بخش كردن رستم ]

چنين تا بشستن نپرداختند * يك از ديگرى باز نشناختند

سر و تن بشستند و دل شسته بود * كه دشمن ببند گران بسته بود

[ خواسته بخش كردن رستم ]

[ خواسته بخش كردن رستم ]

چنين گفت رستم بايرانيان * كه اكنون ببايد گشادن ميان

بپيش جهاندار پيروزگر * نه گوپال بايد نه بند كمر

همه سر به خاك سيه بر نهيد * كزين پس همه تاج بر سر نهيد

كزين نامداران يكى نيست كم * كه اكنون شدستى دل ما دژم

چنين گفت رستم بگودرز و گيو * بدان نامداران و گردان نيو

چو آگاهى آمد بشاه جهان * به من باز گفت اين سخن در نهان

كه طوس سپهبد بكوه آمدست * ز پيران و هومان ستوه آمدست

از ايران برفتيم با راى و هوش * بر آمد ز پيكار مغزم به جوش

ز بهرام گودرز و ز ريونيز * دلم تيرتر گشت بر سان شيز

از ايران همى تاختم تيز چنگ * زمانى بجايى نكردم درنگ

چو چشمم بر آمد بخاقان چين * بران نامداران و مردان كين

بويژه بكاموس و آن فرّ و برز * بران يال و آن شاخ و آن دست و گرز

كه بودند هر يك چو كوهى بلند * به زير اندرون ژنده پيلى نژند

بدل گفتم آمد زمانم بسر * كه تا من ببستم به مردى كمر

ازين بيش مردان و زين بيش ساز * نديدم بجايى بسال دراز

رسيدم بديوان مازندران * شب تيره و گرزهاى گران

ز مردى نپيچيد هرگز دلم * نگفتم كه از آرزو بگسلم

جز آن دم كه ديدم ز كاموس جنگ * دلم گشت يكباره زين كينه تنگ

كنون گر همه پيش يزدان پاك * بغلتيم با درد يك يك به خاك

سزاوار باشد كه او داد زور * بلند اختر و بخش كيوان و هور

مبادا كه اين كار گيرد نشيب * مبادا كه آيد بما بر نهيب

نگه كن كه كار آگهان ناگهان * برند آگهى نزد شاه جهان

بيارايد آن نامور بارگاه * بسر بر نهد خسروانى كلاه

ببخشد فراوان بدرويش چيز * كه بر جان او آفرين باد نيز

كنون جامهء رزم بيرون كنيد * بآسايش آرايش افزون كنيد

غم و كام دل بىگمان بگذرد * زمانه دم ما همى بشمرد

همان به كه ما جام مى بشمريم * بدين چرخ نامهربان ننگريم

سپاس از جهاندار پيروزگر * كزويست مردى و بخت و هنر

كنون مىگساريم تا نيم شب * به ياد بزرگان گشاييم لب

سزد گر دل اندر سراى سپنج * نداريم چندين به درد و برنج

بزرگان برو خواندند آفرين * كه بىتو مبادا كلاه و نگين

كسى را كه چون پيل تن كهترست * ز گردون گردان سرش برترست

پسنديده باد اين نژاد و گهر * هم آن بوم كو چون تو آرد ببر

تو دانى كه با ما چه كردى به مهر * كه از جان تو شاد بادا سپهر

همه مرده بوديم و برگشته روز * به تو زنده گشتيم و گيتى فروز