شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤١

[ كشته شدن ايرج بر دست برادران ]

پذيره شدندش بآيين خويش * سپه سر بسر باز بردند پيش

چو ديدند روى برادر به مهر * يكى تازه‌تر بر گشادند چهر

دو پرخاش جوى با يكى نيك خوى * گرفتند پرسش نه بر آرزوى

دو دل پر ز كينه يكى دل بجاى * برفتند هر سه بپرده سراى

بايرج نگه كرد يك سر سپاه * كه او بد سزاوار تخت و كلاه

بىآرامشان شد دل از مهر او * دل از مهر و ديده پر از چهر او

سپاه پراگنده شد جفت جفت * همه نام ايرج بد اندر نهفت

كه هست اين سزاوار شاهنشهى * جز اين را نزيبد كلاه مهى

بلشكر نگه كرد سلم از كران * سرش گشت از كار لشكر گران

بلشكر گه آمد دلى پر ز كين * جگر پر ز خون ابروان پر ز چين

سراپرده پرداخت از انجمن * خود و تور بنشست با راى زن

سخن شد پژوهنده از هر درى * ز شاهى و از تاج هر كشورى

بتور از ميان سخن سلم گفت * كه يك يك سپاه از چه گشتند جفت

بهنگامهء بازگشتن ز راه * نكردى همانا بلشكر نگاه

سپاه دو شاه از پذيره شدن * دگر بود و ديگر بباز آمدن

كه چندان كجا راه بگذاشتند * يكى چشم از ايرج نه برداشتند

از ايران دلم خود به دو نيم بود * بانديشه انديشگان بر فزود

سپاه دو كشور چو كردم نگاه * از اين پس جز او را نخوانند شاه

اگر بيخ او نگسلانى ز جاى * ز تخت بلندت كشد زير پاى

برين گونه از جاى برخاستند * همه شب همى چاره آراستند

[ كشته شدن ايرج بر دست برادران ]

[ كشته شدن ايرج بر دست برادران ]

چو برداشت پرده ز پيش آفتاب * سپيده بر آمد بپالود خواب

دو بيهوده را دل بدان كار گرم * كه ديده بشويند هر دو ز شرم

برفتند هر دو گرازان ز جاى * نهادند سر سوى پرده سراى

چو از خيمه ايرج بره بنگريد * پر از مهر دل پيش ايشان دويد

برفتند با او بخيمه درون * سخن بيشتر بر چرا رفت و چون

به دو گفت تور ار تو از ما كهى * چرا بر نهادى كلاه مهى

ترا بايد ايران و تخت كيان * مرا بر در ترك بسته ميان

برادر كه مهتر بخاور برنج * بسر بر ترا افسر و زير گنج

چنين بخششى كان جهانجوى كرد * همه سوى كهتر پسر روى كرد

[ نه تاج كيان مانم اكنون نه گاه * نه نام بزرگى نه ايران سپاه ]

چو از تور بشنيد ايرج سخن * يكى پاكتر پاسخ افگند بن

به دو گفت كاى مهتر كام جوى * اگر كام دل خواهى آرام جوى

من ايران نخواهم نه خاور نه چين * نه شاهى نه گسترده روى زمين

بزرگى كه فرجام او تيرگيست * بر آن مهترى بر ببايد گريست

سپهر بلند ار كشد زين تو * سرانجام خشتست بالين تو

مرا تخت ايران اگر بود زير * كنون گشتم از تاج و از تخت سير