شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٠٨

[ گرفتار شدن خاقان ]

يكى تير باران بكردند سخت * چو باد خزان برجهد بر درخت

هوا را بپوشيد پرّ عقاب * نبيند چنان رزم جنگى بخواب

چو گودرز باران الماس ديد * ز تيمار رستم دلش بردميد

برهام گفت اى درنگى مايست * برو با كمان و ز سوارى دويست

كمانهاى چاچى و تير خدنگ * نگه‌دار پشت تهمتن بجنگ

بگيو آن زمان گفت بركش سپاه * برين دشت زين بيش دشمن مخواه

نه هنگام آرام و آسايش است * نه نيز از در راى و آرايش است

برو با دليران سوى دست راست * نگه كن كه پيران و هومان كجاست

تهمتن نگر پيش خاقان چين * همى آسمان بر زند بر زمين

بر آشفت رهام همچون پلنگ * بيامد به پشت تهمتن بجنگ

چنين گفت رستم برهّام شير * كه ترسم كه رخشم شد از كار سير

چنو سست گردد پياده شوم * به خون و خوى آهار داده شوم

يكى لشكرست اين چو مور و ملخ * تو با پيل و با پيل بانان مچخ

همه پاك در پيش خسرو بريم * ز شگنان و چين هديهء نو بريم

و زان جايگه بر خروشيد و گفت * كه با روم و چين اهرمن باد جفت

ايا گم شده بخت بيچارگان * همه زار و با درد غمخوارگان

شما را ز رستم نبود آگهى * مگر مغزتان از خرد شد تهى

كجا اژدها را ندارد بمرد * همى پيل جويد بروز نبرد

شما را سر از رزم من سير نيست * مرا هديه جز گرز و شمشير نيست

ز فتراك بگشاد پيچان كمند * خم خام در كوههء زين فگند

بر انگيخت رخش و بر آمد خروش * همى اژدها را بدريد گوش

بهر سو كه خام اندر انداختى * زمين از دليران بپرداختى

هرانگه كه او مهترى را ز زين * ربودى بخم ّ كمند از كمين

بدين رزمگه بر سر افراز طوس * بابر اندر افراختى بوق و كوس

ببستى از ايران كسى دست اوى * ز هامون نهادى سوى كوه روى

نگه كرد خاقان ازان پشت پيل * زمين ديد برسان درياى نيل

يكى پيل بر پشت كوه بلند * ورا نام بد رستم ديوبند

همى كرگس آورد ز ابر سياه * نظاره بران اختر و چرخ ماه

يكى نامدارى ز لشكر بجست * كه گفتار ايران بداند درست

به دو گفت رو پيش آن شير مرد * بگويش كه تندى مكن در نبرد

چغانى و شگنى و چينى و و هر * كزين كينه هرگز ندارند بهر

يكى شاه ختلان يكى شاه چين * ز بيگانه مردم ترا نيست كين

يكى شهريارست افراسياب * كه آتش همى بد شناسد ز آب

جهانى بدين گونه كرد انجمن * بد آورد ازين رزم بر خويشتن

كسى نيست بىآز و بىنام و ننگ * همان آشتى بهتر آيد ز جنگ

فرستاده آمد بر پيل تن * زبان پر ز گفتار و دل پر شكن

به دو گفت كاى مهتر رزمجوى * چو رزمت سر آمد كنون بزم جوى