شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٠٢

[ سرزنش كردن رستم با پيران ]

بقلب اندرون طوس نوذر بپاى * نماند آن زمان بر زمين نيز جاى

تهمتن بيامد بپيش سپاه * كه دارد يلان را ز دشمن نگاه

و زان روى خاقان بقلب اندرون * ز پيلان زمين چون كُهء بيستون

ابر ميمنه كندر شير گير * سوارى دلاور بشمشير و تير

سوى ميسره جنگ ديده گهار * زمين خفته در زير نعل سوار

همى گشت پيران به پيش سپاه * بيامد بر شنگل رزم خواه

به دو گفت كاى نامبردار هند * ز بربر بفرمان تو تا بسند

مرا گفته بودى كه فردا پگاه * ز هر سو بجنگ اندر آرم سپاه

و زان پس ز رستم بجويم نبرد * سرش را ز ابر اندر آرم بگرد

به دو گفت شنگل من از گفت خويش * نگردم نبينى ز من كم ّ و بيش

هم اكنون شوم پيش اين گردگير * تنش را كنم پاره پاره بتير

ازو كين كاموس جويم بجنگ * بايرانيان بر كنم كار تنگ

هم آنگه سپه را بسه بهر كرد * بزد كوس و ز دشت برخاست گرد

برفتند يك بهره با ژنده پيل * سپه بود صف بركشيده دو ميل

سر پيل بان پر ز رنگ و نگار * همه پاك با افسر و گوشوار

بياراسته گردن از طوق زر * ميان بند كرده بزرّين كمر

فروهشته از پيل ديباى چين * نهاده برو تخت و مهدى زرين

بر آمد دم نالهء كرّ ناى * برفتند پيلان جنگى ز جاى

بيامد سوى ميسره سى هزار * سواران گردنكش و نيزه دار

سوى ميمنه سى هزار ديگر * كمان بر گرفتند و چينى سپر

بقلب اندرون پيل و خاقان چين * همى بر نوشتند روى زمين

جهان سربسر آهنين گشته بود * بهر جايگه بر تلى كشته بود

ز بس نالهء ناى و بانگ دراى * زمين و زمان اندر آمد ز جاى

ز جوش سواران و از دار و گير * هوا دام كرگس بد از پر تير

كسى را نماند اندر آن دشت هوش * ز بانگ تبيره شده كرّه گوش

[ سرزنش كردن رستم با پيران ]

[ سرزنش كردن رستم با پيران ]

همى گشت شنگل ميان دو صف * يكى تيغ هندى گرفته به كف

يكى چتر هندى بسر بر بپاى * بسى مردم از دنبر و مرغ و ماى

پس پشت و دست چپ و دست راست * بجنگ اندر آورده زان سو كه خواست

چو پيران چنان ديد دل شاد كرد * ز رزم تهمتن دل آزاد كرد

بهومان چنين گفت كامروز كار * بكام دل ما كند روزگار

بدين ساز و چندين سوار دلير * سر افراز هر يك بكردار شير

تو امروز پيش صف اندر مپاى * يك امروز و فردا مكن رزم راى

پس پشت خاقان چينى بايست * كه داند ترا با سوارى دويست

كه گر زابلى با درفش سياه * ببيند ترا كار گردد تباه

ببينيم تا چون بود كار ما * چه بازى كند بخت بيدار ما

و زان جايگه شد بدان انجمن * بجايى كه بد سايهء پيل تن

فرود آمد و آفرين كرد چند * كه زور از تو گيرد سپهر بلند