شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٠١

[ سپاه آراستن ايرانيان و تورانيان ]

سر بخت كاموس برگشته ديد * بخم كمند اندرش كشته ديد

در آشتى جويد اكنون همى * نيارد نشستن بهامون همى

چو داند كه تنگ اندر آمد نشيب * به كار آورد بند و رنگ و فريب

گنهكار با گنج و با خواسته * كه گفتست پيش آرم آراسته

ببينى كه چون بر دمد زخم كوس * بجنگ اندر آيد سپهدار طوس

سپهدار پيران بود پيش رو * كه جنگ آورد هر زمان نوبنو

دروغست يك سر همه گفت اوى * نشايد جز از اهرمن جفت اوى

اگر بشنوى سر بسر پند من * نگه كن ببهرام فرزند من

سپه را بدان چاره اندر نواخت * ز گودرزيان گورستانى بساخت

كه تا زنده‌ام خون سرشك منست * يكى تيغ هندى پزشك منست

چو بشنيد رستم بگودرز گفت * كه گفتار تو با خرد باد جفت

چنين است پيران و اين راز نيست * كه او نيز با ما همآواز نيست

و ليكن من از خوب كردار اوى * نجويم همى كين و پيكار اوى

نگه كن كه با شاه ايران چه كرد * ز كار سياوش چه تيمار خورد

گر از گفتهء خويش باز آيد اوى * بنزديك ما رزم ساز آيد اوى

بفتراك بر بسته دارم كمند * كجا ژنده پيل اندر آرم ببند

ز نيكو گمان اندر آيم نخست * نبايد مگر جنگ و پيكار جست

چنو بازگردد ز گفتار خويش * ببيند ز ما درد و تيمار خويش

برو آفرين كرد گودرز و طوس * كه خورشيد بر تو ندارد فسوس

بنزديك تو بند و رنگ و دروغ * سخنهاى پيران نگيرد فروغ

مباد اين جهان بىسر و تاج شاه * تو بادى هميشه ورا پيش گاه

چنين گفت رستم كه شب تيره گشت * ز گفتارها مغزها خيره گشت

بباشيم و تا نيم شب مى خوريم * دگر نيمه تيمار لشكر بريم

ببينيم تا كردگار جهان * برين آشكارا چه دارد نهان

بايرانيان گفت كامشب بمى * يكى اخترى افگنم نيك پى

كه فردا من اين گرز سام سوار * به گردن بر آرم كنم كارزار

از ايدر بران سان شوم سوى جنگ * بدانگه كجا پاى دارد نهنگ

سراپرده و افسر و گنج و تاج * همان ژنده پيلان و هم تخت عاج

بيارم سپارم بايرانيان * اگر تاختن را ببندم ميان

برآمد خروشى ز جاى نشست * ازان نامداران خسروپرست

سوى خيمهء خويش رفتند باز * بخواب و بآسايش آمد نياز

چو خورشيد بنمود رخشان كلاه * چو سيمين سپر ديد رخسار ماه

بترسيد ماه از پى گفت و گوى * بخم ّ اندر آمد بپوشيد روى

تبيره بر آمد ز درگاه طوس * شد از گرد اسپان زمين آبنوس

زمين نيلگون شد هوا پر ز گرد * بپوشيد رستم سليح نبرد

سوى ميمنه پور كشواد بود * كه با جوشن و گرز پولاد بود

فريبرز بر ميسره جاى جست * دل نامداران ز كينه بشست