شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤٠٠

[ سخن گفتن رستم با سپاه خويش ]

ابا آنك اندر دلم شد درست * كه پيران بكين كشته آيد نخست

برادرش و فرزند در پيش اوى * بسى با گهر نامور خويش اوى

ابر دست كىخسرو افراسياب * شود كشته اين ديده‌ام من بخواب

گنهكار يك تن نماند بجاى * مگر كشته افگنده در زير پاى

و ليكن نخواهم كه بر دست من * شود كشته اين پير با انجمن

كه او را بجز راستى پيشه نيست * ز بد بر دلش راه انديشه نيست

گر ايدونك باز آرد اين را كه گفت * گناه گذشته ببايد نهفت

گنهكار با خواسته هرچ بود * سپارد بما كين نبايد فزود

ازين پس مرا جاى پيكار نيست * به از راستى در جهان كار نيست

و رين نامداران ابا تخت و پيل * سپاهى بدين سان چو درياى نيل

فرستند نزديك ما تاج و گنج * از يشان نباشيم زين پس برنج

نداريم گيتى بكشتن نگاه * كه نيكى دهش را جز اينست راه

جهان پر ز گنجست و پر تاج و تخت * نبايد همه بهر يك نيك بخت

چو بشنيد گودرز بر پاى خاست * به دو گفت كاى مهتر راد و راست

ستون سپاهى و زيباى گاه * فروزان به تو شاه و تخت و كلاه

سر مايهء تست روشن خرد * روانت همى از خرد بر خورد

ز جنگ آشتى بىگمان بهترست * نگه كن كه گاوت بچرم اندرست

بگويم يكى پيش تو داستان * كنون بشنو از گفتهء باستان

كه از راستى جان بد گوهران * گريزد چو گردون ز بار گران

گر ايدونك بيچاره پيمان كند * بكوشد كه آن راستى بشكند

چو كژ آفريدش جهان آفرين * تو مشنو سخن زو و كژّى مبين

نخستين كه ما رزمگه ساختيم * سخن رفت زين كار و پرداختيم

ز پيران فرستاده آمد برين * كه بيزارم از دشت و ز رنج و كين

[ كه من ديده دارم هميشه پر آب * ز گفتار و كردار افراسياب ]

ميان بسته‌ام بندگى شاه را * نخواهم بر و بوم و خرگاه را

بسى پند و اندرز بشنيد و گفت * كزين پس نباشد مرا جنگ جفت

شوم گفت بپسيچم اين كار تفت * بخويشان بگويم كه ما را چه رفت

مرا تخت و گنجست و هم چارپاى * بديشان نمايم سزاوار جاى

چو گفت اين بگفتيم كارى رواست * بتوران ترا تخت و گنج و نواست

يكى گوشهء گير تا نزد شاه * ز تو آشكارا نگردد گناه

بگفتيم و پيران برين بازگشت * شب تيره با ديو انباز گشت

هيونى فرستاد نزديك شاه * كه لشكر بر آراى كامد سپاه

تو گفتى كه با ما بگفت اين سخن * نه سر بود ازان كار هرگز نه بن

كنون با تو اى پهلوان سپاه * يكى ديگر افگند بازى به راه

جز از رنگ و چاره نداند همى * ز دانش سخن بر فشاند همى

كنون از كمند تو ترسيده شد * روا بد كه ترسيده از ديده شد

همه پشت ايشان بكاموس بود * سپهبد چو سگسار و فرطوس بود