شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٤

گفتار اندر فراهم آوردن شاه‌نامه

گواهى دهم كاين سخنها ز اوست * تو گوئى دو گوشم پر آواز اوست

[ على را چنين گفت و ديگر همين * كزيشان قوى شد بهر گونه دين ]

[ نبى آفتاب و صحابان چو ماه * بهم بستىء يكدگر راست راه ]

منم بندهء اهل بيت نبى * ستايندهء خاك پاى وصى

حكيم اين جهان را چو دريا نهاد * بر انگيخته موج از و تند باد

چو هفتاد كشتى برو ساخته * همه بادبانها بر افراخته

يكى پهن كشتى بسان عروس * بياراسته همچو چشم خروس

محمد به دو اندرون با على * همان اهل بيت نبى و ولى

خردمند كز دور دريا بديد * كرانه نه پيدا و بن ناپديد

بدانست كو موج خواهد زدن * كس از غرق بيرون نخواهد شدن

بدل گفت اگر با نبى و وصى * شوم غرقه دارم دو يار وفي

همانا كه باشد مرا دستگير * خداوند تاج و لوا و سرير

خداوند جوى مى و انگبين * همان چشمهء شير و ماء معين

اگر چشم دارى بديگر سراى * بنزد نبى و على گير جاى

گرت زين بد آيد گناه منست * چنين است و اين دين و راه منست

[ برين زادم و هم برين بگذرم * چنان دان كه خاك پى حيدرم ]

[ دلت گر به راه خطا مايلست * ترا دشمن اندر جهان خود دلست ]

[ نباشد جز از بىپدر دشمنش * كه يزدان به آتش بسوزد تنش

[ هر آن كس كه در جانش بغض عليست * ازو زارتر در جهان زار كيست ]

[ نگر تا ندارى ببازى جهان * نه بر گردى از نيك پى همرهان ]

[ همه نيكيت بايد آغاز كرد * چو با نيكنامان بوى همنورد ]

[ از اين در سخن چند رانم همى * همانا كرانش ندانم همى

گفتار اندر فراهم آوردن شاه‌نامه

گفتار اندر فراهم آوردن شاه‌نامه

سخن هر چه گويم همه گفته‌اند * بر باغ دانش همه رفته‌اند

اگر بر درخت برومند جاى * نيابم كه از بر شدن نيست راى

كسى كو شود زير نخل بلند * همان سايه زو باز دارد گزند

توانم مگر پايهء ساختن * بر شاخ آن سرو سايه فكن

كزين نامور نامهء شهريار * بگيتى بمانم يكى يادگار

تو اين را دروغ و فسانه مدان * برنگ فسون و بهانه مدان

ازو هر چه اندر خورد با خرد * دگر بر ره رمز و معنى برد

يكى نامه بود از گه باستان * فراوان به دو اندرون داستان

پراگنده در دست هر موبدى * ازو بهرهء نزد هر بخردى

يكى پهلوان بود دهقان نژاد * دلير و بزرگ و خردمند و راد

پژوهندهء روزگار نخست * گذشته سخنها همه باز جست

ز هر كشورى موبدى سالخورد * بياورد كاين نامه را ياد كرد

بپرسيدشان از كيان جهان * و زان نامداران فرّخ مهان

كه گيتى به آغاز چون داشتند * كه ايدون بما خوار بگذاشتند