شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٩٨

[ سگالش تورانيان از جنگ ايرانيان ]

سپاه كشانى سوى چين شويم * همه ديده پر آب و با كين شويم

ز چين و ز بربر سپاه آوريم * كه كاموس را كينه‌خواه آوريم

ز بزگوش و سگسار و مازندران * كس آريم با گرزهاى گران

مگر سيستان را پر آتش كنيم * بريشان شب و روز ناخوش كنيم

سر رستم زابلى را بدار * بر آريم بر سوگ آن نامدار

تنش را بسوزيم و خاكسترش * همى بر فشانيم گرد درش

اگر كين همى جويد افراسياب * نه آرام بايد كه يابد نه خواب

همى از پى دوده هر كس به درد * بباريد بر ارغوان آب زرد

چو بشنيد پيران دلش خيره گشت * ز آواز ايشان رخش تيره گشت

بدل گفت كاى زار و بيچارگان * پر از درد و تيمار و غمخوارگان

نداريد ازين آگهى بىگمان * كه ايدر شما را سر آمد زمان

ز دريا نهنگى بجنگ آمدست * كه جوشنش چرم پلنگ آمدست

بيامد بخاقان چين گفت باز * كه اين رزم كوتاه ما شد دراز

ازين نامداران هر كشورى * ز هر سو كه بد نامور مهترى

بياورد و اين رنجها شد به باد * كجا خيزد از كار بيداد داد

سر شاه كشور چنين گشته شد * سياوش بر دست او كشته شد

بفرمان گرسيوز كم خرد * سر اژدها را كسى نسپرد

سياوش جهاندار و پر مايه بود * ورا رستم زابلى دايه بود

هر آنگه كه او جنگ و كين آورد * همى آسمان بر زمين آورد

نه چنگ پلنگ و نه خرطوم پيل * نه كوه بلند و نه درياى نيل

بسندست با او بآوردگاه * چو آورد گيرد به پيش سپاه

يكى رخش دارد به زير اندرون * كه گويى روان شد كه بيستون

كنون روز خيره نبايد شمرد * كه ديدند هر كس ازو دستبرد

يكى آتش آمد ز چرخ كبود * دل ما شد از تفّ او پر ز دود

كنون سربسر تيز هش بخردان * بخوانيد با موبدان و ردان

ببينيد تا چارهء كار چيست * بدين رزمگه مرد پيكار كيست

همى راى بايد كه گردد درست * از آغاز كينه نبايست جست

مگر زين بلا سوى كشور شويم * اگر چند با بخت لاغر شويم

ز پيران غمى گشت خاقان چين * بسى ياد كرد از جهان آفرين

به دو گفت ما را كنون چيست روى * چو آمد سپاهى چنين جنگجوى

چنين گفت شنگل كه اى سرفراز * چه بايد كشيدن سخنها دراز

بيارىء افراسياب آمديم * ز دشت و ز درياى آب آمديم

بسى باره و هديها يافتيم * ز هر كشورى تيز بشتافتيم

بيك مرد سگزى كه آمد بجنگ * چرا شد چنين بر شما كار تنگ

ز يك مرد ننگست گفتن سخن * دگرگونه‌تر بايد افگند بن

اگر گرد كاموس را زو زمان * بيامد نبايد شدن بدگمان

سپيده‌دمان گرزها بر كشيم * وزين دشت يك سر سر اندر كشيم