شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٩٧

[ سگالش تورانيان از جنگ ايرانيان ]

دگر چون گنه‌كار جويد همى * دل از بىگناهان بشويد همى

بزرگان و خويشان افراسياب * كه با گنج و تختند و با جاه و آب

ازين در كجا گفت يارم سخن * نه سر باشد اين آرزو را نه بن

چو هومان و كلباد و فرشيدورد * كجا هست گودرز زيشان به درد

همه زين شمارند و اين روى نيست * مر اين آب را در جهان جوى نيست

مرا چارهء خويش بايد گرفت * ره جست را پيش بايد گرفت

به دو گفت پيران كه اى پهلوان * هميشه جوان باش و روشن روان

شوم باز گويم بگردان همين * بمنشور و شنگل بخاقان چين

هيونى فرستم بافراسياب * بگويم سرش را برآرم ز خواب

و زان جا بيامد بلشكر چو باد * كسى را كه بودند ويسه نژاد

يكى انجمن كرد و بگشاد راز * چنين گفت كامد نشيب و فراز

بدانيد كين شيردل رستمست * جهانگير و از تخمهء نيرمست

بزرگان و شيران زابلستان * همه نامداران كابلستان

چنو كينه ور باشد و رهنماى * سواران گيتى ندارند پاى

چو گودرز كشواد و چون گيو و طوس * بناكام رزمى بود با فسوس

ز تركان گنهكار خواهد همى * دل از بىگناهان بكاهد همى

كه دانى كه ايدر گنهكار نيست * دل شاه ازو پر ز تيمار نيست

نگه كن كه اين بوم ويران شود * بكام دليران ايران شود

نه پير و جوان ماند ايدر نه شاه * نه گنج و سپاه و نه تخت و كلاه

همى گفتم اين شوم بيداد را * كه چندين مدار آتش و باد را

كه روزى شوى ناگهان سوخته * خرد سوخته چشم دل دوخته

نكرد آن جفا پيشه فرمان من * نه فرمان اين نامدار انجمن

بكند اين گرانمايگان را ز جاى * نزد با دلير و خردمند راى

ببينى كه نه شاه ماند نه تاج * نه پيلان جنگى نه اين تخت عاج

بدين شاد دل شاه ايران بود * غم و درد بهر دليران بود

دريغ آن دليران و چندين سپاه * كه با فرّ و برزند و با تاج و گاه

بتاراج بينى همه زين سپس * نه بر گردد از رزمگه شاد كس

بكوبند ما را به نعل ستور * شود آب اين بخت بيدار شور

ز هومان دل من بسوزد همى * ز رويين روان بر فروزد همى

دل رستم آگنده از كين اوست * بروهاش يك سر پر از چين اوست

پر از غم شوم پيش خاقان چين * بگويم كه ما را چه آمد ز كين

بيامد بنزديك خاقان چو گرد * پر از خون رخ و ديده پر آب زرد

سراپردهء او پر از ناله ديد * ز خون كِشته بر زعفران لاله ديد

ز خويشان كاموس چندى سپاه * بنزديك خاقان شده دادخواه

همى گفت هر كس كه افراسياب * ازين پس بزرگى نبيند بخواب

چرا كين پى افگند كش نيست مرد * كه آورد سازد بروز نبرد