شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٩٤

[ سگالش پيران با هومان و خاقان ]

ز خون سياوش جگر خسته اوست * ز تركان كنون راد و آهسته اوست

سوى من فرستش هم اكنون دمان * ببينيم تا بر چه گردد زمان

به دو گفت هومان كه اى سرفراز * بديدار پيرانت آمد نياز

چه دانى تو پيران و كلباد را * گروى زره را و پولاد را

به دو گفت چندين چه پيچى سخن * سر آب را سوى بالا مكن

نبينى كه پيكار چندين سپاه * به دويست و زو آمد اين رزمگاه

[ سگالش پيران با هومان و خاقان ]

[ سگالش پيران با هومان و خاقان ]

بشد تيز هومان هم اندر زمان * شده گونه از روى و آمد دمان

بپيران چنين گفت كاى نيك بخت * بد افتاد ما را ازين كار سخت

كه اين شير دل رستم زابليست * برين لشكر اكنون ببايد گريست

كه هرگز نتابند با او بجنگ * به خشكى پلنگ و به دريا نهنگ

سخن گفت و بشنيد پاسخ بسى * همى ياد كرد از بد هر كسى

نخست اى برادر مرا نام برد * ز كين سياوش بسى بر شمرد

ز كار گذشته بسى كرد ياد * ز پيران و گردان ويسه نژاد

ز بهرام و ز تخم گودرزيان * ز هر كس كه آمد بريشان زيان

بجز بر تو بر كس نديدمش مهر * فراوان سخن گفت و نگشاد چهر

ازين لشكر اكنون ترا خواستست * ندانم كه بر دل چه آراستست

برو تا ببينيش نيزه بدست * تو گويى كه بر كوه دارد نشست

ابا جوشن و ترگ و ببر بيان * به زير اندرون ژنده پيلى ژيان

ببينى كه من زين نجستم دروغ * همى گيرد آتش ز تيغش فروغ

ترا تا نبيند نجنبد ز جاى * ز بهر تو ماندست زان سان بپاى

چو بينيش با او سخن نرم گوى * برهنه مكن تيغ و منماى روى

به دو گفت پيران كه اى رزمساز * بترسم كه روز بد آيد فراز

گر ايدونك اين تيغ زن رستمست * بدين دشت ما را گه ماتمست

بر آتش بسوزد بر و بوم ما * ندانم چه كرد اختر شوم ما

بشد پيش خاقان پر از آب چشم * جگر خسته و دل پر از درد و خشم

به دو گفت كاى شاه تندى مكن * كه اكنون دگرگونه گشت اين سخن

چو كاموس گو را سر آمد زمان * همانگاه برد اين دل من گمان

كه اين بارهء آهنين رستمست * كه خام كمندش خم اندر خمست

گر افراسياب آيد اكنون چو آب * نبينند جز سهم او را بخواب

ازو ديو سير آيد اندر نبرد * چه يك مرد با او چه يك دشت مرد

بزابلستان چند پر مايه بود * سياوش را آن زمان دايه بود

پدروار با درد جنگ آورد * جهان بر جهاندار تنگ آورد

شوم بنگرم تا چه خواهد همى * كه از غم روانم بكاهد همى

به دو گفت خاقان برو پيش اوى * چنانچون ببايد سخن نرم گوى

اگر آشتى خواهد و دستگاه * چه بايد برين دشت رنج سپاه

بسى هديه بپذير و پس بازگرد * سزد گر نجوييم چندين نبرد