شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٩٣

[ فرستادن خاقان هومان را نزد رستم ]

گنهكار خون سر بىگناه * نگر تا كه يا بى ز توران سپاه

ز مردان و اسپان آراسته * كز ايران بياورد با خواسته

چو يك سر سوى ما فرستيد باز * من از جنگ تركان شوم بىنياز

ازان پس همه نيكخواه منيد * سراسر بر آيين و راه منيد

نيازم بكين و نجويم نبرد * نيارم سر سركشان زير گرد

و زان پس بگويم بكى خسرو اين * بشويم دل و مغزش از درد و كين

به تو بر شمارم كنون نامشان * كه مه نامشان باد و مه كامشان

سر كين ز گرسيوز آمد نخست * كه درد دل و رنج ايران بجست

كسى را كه دانى تو از تخم كور * كه بر خيره اين آب كردند شور

گروى زره و آنك از وى بزاد * نژادى كه هرگز مباد آن نژاد

ستم بر سياوش از يشان رسيد * كه زو آمد اين بند بد را كليد

كسى كو دل و مغز افراسياب * تبه كرد و خون راند برسان آب

و ديگر كسى را كز ايرانيان * نبد كين و بست اندرين كين ميان

بزرگان كه از تخمهء ويسه‌اند * دو رويند و با هر كسى پيسه‌اند

چو هومان و لهّاك و فرشيد ورد * چو كلباد و نستيهن آن شوخ مرد

اگر اين كه گفتم بجاى آوريد * سر كينه جستن بپاى آوريد

ببندم در كينه بر كشورت * بجوشن نپوشيد بايد برت

و گر جز بدين گونه گويى سخن * كنم تازه پيكار و كين كهن

كه خو كردهء جنگ توران منم * يكى نامدارى از ايران منم

بسى سر جدا كرده دارم ز تن * كه جز كام شيران نبودش كفن

مرا آزمودى بدين رزمگاه * همينست رسم و همينست راه

ازين گونه هرگز نگفتم سخن * بجز كين نجستم ز سر تا به بن

كنون هرچ گفتم ترا گوش دار * سخنهاى خوب اندر آغوش دار

چو بشنيد هومان بترسيد سخت * بلرزيد بر سان برگ درخت

كزان گونه گفتار رستم شنيد * همه كينه از دودهء خويش ديد

چنين پاسخ آورد هومان بدوى * كه اى شير دل مرد پرخاش جوى

بدين زور و اين برز و بالاى تو * سر تخت ايران سزد جاى تو

نباشى جز از پهلوانى بزرگ * و گر نامدارى ز ايران سترگ

بپرسيدى از گوهر و نام من * بدل ديگر آمد ترا كام من

مرا كوه گوشست نام اى دلير * پدر بوسپاسست مردى چو شير

من از و هر با اين سپاه آمدم * سپاهى بدين رزمگاه آمدم

ازان باز جويم همى نام تو * كه پيدا كنم در جهان كام تو

كنون گر بگويى مرا نام خويش * شوم شاد دل سوى آرام خويش

همه هرچ گفتى بدين رزمگاه * يكايك بگويم به پيش سپاه

همان پيش منشور و خاقان چين * بزرگان و گردان توران زمين

به دو گفت رستم كه نامم مجوى * ز من هرچ ديدى بديشان بگوى

ز پيران مرا دل بسوزد همى * ز مهرش روان بر فروزد همى