شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٩٢

[ فرستادن خاقان هومان را نزد رستم ]

بدل گفت چنگش كه اكنون گريز * به از با تن خويش كردن ستيز

بر انگيخت آن باركش را ز جاى * سوى لشكر خويشتن كرد راى

بكردار آتش دلاور سوار * برانگيخت رخش از پس نامدار

همانگاه رستم رسيد اندروى * همه دشت زيشان پر از گفت و گوى

دم اسپ ناپاك چنگش گرفت * دو لشكر به دو مانده اندر شگفت

زمانى همى داشت تا شد غمى * ز بالا بزد خويشتن بر زمى

بيفتاد زو ترگ و زنهار خواست * تهمتن و را كرد با خاك راست

همانگاه كردش سر از تن جدا * همه كام و انديشه شد بىنوا

همه نامداران ايران زمين * گرفتند بر پهلوان آفرين

همى بود رستم ميان دو صف * گرفته يكى خشت رخشان به كف

و زان روى خاقان غمى گشت سخت * بر آشفت با گردش چرخ و بخت

[ فرستادن خاقان هومان را نزد رستم ]

[ فرستادن خاقان هومان را نزد رستم ]

بهومان چنين گفت خاقان چين * كه تنگست بر ما زمان و زمين

مران نامور پهلوان را تو نام * شوى باز جويى فرستى پيام

به دو گفت هومان كه سندان نيم * برزم اندرون پيل دندان نيم

بگيتى چو كاموس جنگى نبود * چنو رزم خواه و درنگى نبود

بخم ّ كمندش گرفت اين سوار * تو اين گرد را خوارمايه مدار

شوم تا چه خواهد جهان آفرين * كه پيروز گردد بدين دشت كين

بخيمه در آمد بكردار باد * يكى ترگ ديگر بسر بر نهاد

درفشى دگر جست و اسپى دگر * دگرگونه جوشن دگرگون سپر

بيامد چو نزديك رستم رسيد * همى بود تا يال و شاخش بديد

برستم چنين گفت كاى نامدار * كمند افگن و گرد و جنگى سوار

بيزدان كه بيزارم از تاج و گاه * كه چون تو نديدم يكى رزم خواه

ز تو بگذرد زين سپاه بزرگ * نبينم همى نامدارى سترگ

دليرى كه چندين بجويد نبرد * بر آرد همى از دل شير گرد

ز شهر و نژاد و ز آرام خويش * سخن گوى و از تخمه و نام خويش

جز از تو كسى را ز ايران سپاه * نديدم كه دارد دل رزمگاه

مرا مهربانيست بر مرد جنگ * بويژه كه دارد نهاد پلنگ

كنون گر بگويى مرا نام خويش * برو بوم و پيوند و آرام خويش

سپاسى برين كار بر من نهى * كز انديشه گردد دل من تهى

به دو گفت رستم كه چندين سخن * كه گفتى و افگندى از مهر بن

چرا تو نگويى مرا نام خويش * بر و كشور و بوم و آرام خويش

چرا آمدستى بنزديك من * به نرمى و چربى و چندين سخن

اگر آشتى جست خواهى همى * بكوشى كه اين كينه كاهى همى

نگه كن كه خون سياوش كه ريخت * چنين آتش كين بما بر كه بيخت

همان خون پر مايه گودرزيان * كه بفزود چندين زيان بر زيان

بزرگان كجا با سياوش بدند * نجستند پيكار و خامش بدند