شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٩٠

[ آگاهى يافتن خاقان از كشته شدن كاموس ]

بگردان چنين گفت كين رزمجوى * ز بس زور و كين اندر آمد به روى

چنين است رسم سراى فريب * گهى در فراز و گهى در نشيب

بايران همى شد كه ويران كند * كنام پلنگان و شيران كند

به زابلستان و به كابلستان * نه ايوان بود نيز و نه گلستان

نيندازد از دست گوپال را * مگر گم كند رستم زال را

كفن شد كنون مغفر و جوشنش * ز خاك افسر و گرد پيراهنش

شما را بكشتن چگونست راى * كه شد كار كاموس جنگى ز پاى

بيفگند بر خاك پيش سران * ز لشكر برفتند كنداوران

تنش را بشمشير كردند چاك * به خون غرقه شد زير او سنگ و خاك

به مردى نبايد شد اندر گمان * كه بر تو درازست دست زمان

بپايان شد اين رزم كاموس گرد * همى شد كه جان آورد جان ببرد

[ كنون اى خردمند روشن روان * بجز نام يزدان مگردان زبان ]

[ كه اويست بر نيك و بد رهنماى * وزويست گردون گردان بجاى ]

[ همى بگذرد بر تو ايام تو * سرايى جزين باشد آرام تو ]

[ چو باشى بدين گفته همداستان * كه دهقان همى گويد از باستان ]

ازان پس خبر شد بخاقان چين * كه شد كشته كاموس بر دشت كين

كشانى و شگنى و گردان بلخ * ز كاموس‌شان تيره شد روز و تلخ

همه يك بديگر نهادند روى * كه اين پر هنر مرد پرخاش جوى

چه مردست و اين مرد را نام چيست * همآورد او در جهان مرد كيست

چنين گفت هومان بپيران شير * كه امروز شد جانم از رزم سير

دليران ما چون فرازند چنگ * كه شد كشته كاموس جنگى بجنگ

بگيتى چنو نامدارى نبود * وزو پيل تن تر سوارى نبود

چو كاموس گو را بخم ّ كمند * بآوردگه بر توان كرد بند

سزد گر سر پيل را روز كين * بگيرد برآرد زند بر زمين

سپه سر بسر پيش خاقان شدند * ز كاموس با درد و گريان شدند

كه آغاز و فرجام اين رزمگاه * شنيدى و ديدى بنزد سپاه

كنون چارهء كار ما بازجوى * بتنها تن خويش و كس را مگوى

بلشكر نگه كن ز كار آگهان * كسى كو سخن باز جويد نهان

ببيند كه اين شير دل مرد كيست * وزين لشكر او را هم آورد كيست

ازان پس همه تن بكشتن دهيم * بآوردگه بر سر و تن نهيم

بپيران چنين گفت خاقان چين * كه خود درد ازينست و تيمار ازين

كه تا كيست زان لشكر پر گزند * كجا پيل گيرد بخم ّ كمند

ابا آنك از مرگ خود چاره نيست * ره خواهش و پرسش و ياره نيست

ز مادر همه مرگ را زاده‌ايم * بناكام گردن به دو داده‌ايم