شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٨٨

[ كشته شدن الوا به دست كاموس ]

ز ده كشور ايدر سر افراز هست * بخواب و به خوردن نبايد نشست

بزرگان ز هر جاى بر خاستند * بخاقان چين خواهش آراستند

كه بر لشكر امروز فرمان تراست * همه كشور چين و توران تراست

يك امروز بنگر بدين رزمگاه * كه شمشير بارد ز بار سياه

وزين روى رستم بايرانيان * چنين گفت كاكنون سر آمد زمان

اگر كشته شد زين سپاه اندكى * نشد بيش و كم از دو سيصد يكى

چنين يك سره دل مداريد تنگ * نخواهم تن زنده بىنام و ننگ

همه لشكر ترك از اشكبوس * برفتند رخساره چون سندروس

كنون يك سره دل پر از كين كنيد * بروهاى جنگى پر از چين كنيد

كه من رخش را بستم امروز نعل * به خون كرد خواهم سر تيغ لعل

بسازيد كامروز روز نوست * زمين سربسر گنج كىخسروست

ميان را ببنديد كز كارزار * همه تاج يابيد با گوشوار

بزرگان برو خواندند آفرين * كه از تو فروزد كلاه و نگين

بپوشيد رستم سليح نبرد * بآوردگه رفت با دار و برد

زره زير بد جوشن اندر ميان * ازان پس بپوشيد ببربيان

گرانمايه مغفر بسر برنهاد * همى كرد بد خواهش از مرگ ياد

بنيروى يزدان ميان را ببست * نشست از بر رخش چون پيل مست

ز بالاى او آسمان خيره گشت * زمين از پى رخش او تيره گشت

[ كشته شدن الوا به دست كاموس ]

[ كشته شدن الوا به دست كاموس ]

بر آمد ز هر دو سپه بوق و كوس * زمين آهنين شد سپهر آبنوس

جهان لرز لرزان شد و دشت و كوه * زمين شد ز نعل ستوران ستوه

وزين روى كاموس بر ميمنه * پس پشت او ژنده پيل و بنه

ابر ميسره لشكر آراى هند * زره دار با تيغ و هندى پرند

بقلب اندرون جاى خاقان چين * شده آسمان تار و جنبان زمين

وزين رو فريبرز بر ميسره * چو خورشيد تابان ز برج بره

سوى ميمنه پور كشواد بود * كه كتفش همه زير پولاد بود

بقلب اندرون طوس نوذر بپاى * به پيش سپه كوس با كرّ ناى

همى دود آتش بر آمد ز آب * نبيند چنين رزم جنگى بخواب

برآمد ز هر سوى لشكر خروش * همى پيل را زان بدرّيد گوش

نخستين كه آمد ميان دو صف * ز خون جگر بر لب آورده كف

سپهبد سر افراز كاموس بود * كه با لشكر و پيل و با كوس بود

همى برخروشيد چون پيل مست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست

كه آن جنگجوى پياده كجاست * كه از نامداران چين رزم خواست

كنون گر بيايد بآوردگاه * تهى ماند از تير او جايگاه

ورا ديده بودند گردان نيو * چو طوس سرافراز و رهّام و گيو

كسى را نيامد همى رزم راى * ز گردان ايران تهى ماند جاى

كه با او كسى را نبد تاو جنگ * دليران چو آهو و او چون پلنگ