شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٨٥

[ رزم رستم با اشكبوس ]

تهمتن چنين داد پاسخ بدوى * كه اى بيهده مرد پرخاش جوى

پياده نديدى كه جنگ آورد * سر سركشان زير سنگ آورد

به شهر تو شير و نهنگ و پلنگ * سوار اندر آيند هر سه بجنگ

هم اكنون ترا اى نبرده سوار * پياده بياموزمت كارزار

پياده مرا زان فرستاد طوس * كه تا اسپ بستانم از اشكبوس

كشانى پياده شود همچو من * ز دو روى خندان شوند انجمن

پياده به از چون تو پانصد سوار * بدين روز و اين گردش كارزار

كشانى به دو گفت با تو سليح * نبينم همى جز فسوس و مزيح

به دو گفت رستم كه تير و كمان * ببين تا هم اكنون سرارى زمان

چو نازش باسپ گرانمايه ديد * كمان را بزه كرد و اندر كشيد

يكى تير زد بر بر اسپ اوى * كه اسپ اندر آمد ز بالا به روى

بخنديد رستم بآواز گفت * كه بنشين به پيش گرانمايه جفت

سزد گر بدارى سرش در كنار * زمانى بر آسايى از كارزار

كمان را بزه كرد زود اشكبوس * تنى لرز لرزان و رخ سندروس

برستم بر آنگه بباريد تير * تهمتن به دو گفت برخيره خير

همى رنجه دارى تن خويش را * دو بازوى و جان بدانديش را

[ تهمتن به بند كمر برد چنگ * گزين كرد يك چوبه تير خدنگ ]

يكى تير الماس پيكان چو آب * نهاده برو چار پرّ عقاب

كمان را بماليد رستم بچنگ * بشست اندر آورد تير خدنگ

برو راست خم كرد و چپ كرد راست * خروش از خم چرخ چاچى بخاست

چو سوفارش آمد بپهناى گوش * ز شاخ گوزنان بر آمد خروش

چو بوسيد پيكان سرانگشت اوى * گذر كرد بر مهرهء پشت اوى

بزد بر بر و سينهء اشكبوس * سپهر آن زمان دست او داد بوس

قضا گفت گير و قدر گفت ده * فلك گفت احسنت و مه گفت زه

كشانى هم اندر زمان جان بداد * چنان شد كه گفتى ز مادر نزاد

نظاره بريشان دو رويه سپاه * كه دارند پيكار گردان نگاه

نگه كرد كاموس و خاقان چين * بران برز و بالا و آن زور و كين

چو برگشت رستم هم اندر زمان * سوارى فرستاد خاقان دمان

كزان نامور تير بيرون كشيد * همه تير تا پَر پُر از خون كشيد

همه لشكر آن تير برداشتند * سراسر همه نيزه پنداشتند

چو خاقان بدان پرّ و پيكان تير * نگه كرد برنا دلش گشت پير

بپيران چنين گفت كين مرد كيست * ز گردان ايران ورا نام چيست

تو گفتى كه لختى فرومايه‌اند * ز گردنكشان كمترين پايه‌اند

كنون نيزه با تير ايشان يكيست * دل شير در جنگشان اندكيست

همى خوار كردى سراسر سخن * جز آن بد كه گفتى ز سر تا به بن

به دو گفت پيران كز ايران سپاه * ندانم كسى را بدين پايگاه

كجا تير او بگذرد بر درخت * ندانم چه دارد بدل شوربخت