شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٨٤

[ رزم رستم با اشكبوس ]

بفرمود تا بر كشيدند كوس * بجنگ اندر آمد سپهدار طوس

ازان كوه سر سوى هامون كشيد * همى نيزه از كينه در خون كشيد

بيك نيمه از روز لشكر گذشت * كشيدند صف بر دو فرسنگ دشت

ز گرد سپه روشنايى نماند * ز خورشيد شب را جدايى نماند

ز تير و ز پيكان هوا تيره گشت * همى آفتاب اندران خيره گشت

خروش سواران و اسپان ز دشت * ز بهرام و كيوان همى بر گذشت

ز جوش سواران و زخم تبر * همى سنگ خارا بر آورد پر

همه تيغ و ساعد ز خون بود لعل * خروشان دل خاك در زير نعل

دل مرد بد دل گريزان ز تن * دليران ز خفتان بريده كفن

برفتند ازان جاى شيران نر * عقاب دلاور بر آورد پر

نماند ايچ با روى خورشيد رنگ * به جوش آمده خاك بر كوه و سنگ

بلشكر چنين گفت كاموس گرد * كه گر آسمان را ببايد سپرد

همه تيغ و گرز و كمند آوريد * بايرانيان تنگ و بند آوريد

جهانجوى را دل بجنگ اندرست * و گر نه سرش زير سنگ اندرست

دليرى كجا نام او اشكبوس * همى بر خروشيد بر سان كوس

بيامد كه جويد ز ايران نبرد * سر هم نبرد اندر آرد بگرد

بشد تيز رهّام با خود و گبر * همى گرد رزم اندر آمد بابر

برآويخت رهّام با اشكبوس * برآمد ز هر دو سپه بوق و كوس

بران نامور تيرباران گرفت * كمانش كمين سواران گرفت

جهانجوى در زير پولاد بود * بخفتانش بر تير چون باد بود

نبد كارگر تير بر گبر اوى * ازان تيزتر شد دل جنگجوى

بگرز گران دست برد اشكبوس * زمين آهنين شد سپهر آبنوس

بر آهيخت رهّام گرز گران * غمى شد ز پيكار دست سران

چو رهّام گشت از كشانى ستوه * بپيچيد زو روى و شد سوى كوه

ز قلب سپاه اندر آشفت طوس * بزد اسپ كايد بر اشكبوس

تهمتن برآشفت و با طوس گفت * كه رهّام را جام باده‌ست جفت

بمى در همى تيغ بازى كند * ميان يلان سرفرازى كند

چرا شد كنون روى چون سندروس * سوارى بود كمتر از اشكبوس

تو قلب سپه را بآيين بدار * من اكنون پياده كنم كارزار

كمان بزه را ببازو فگند * ببند كمر بر بزد تير چند

خروشيد كاى مرد رزم آزماى * هم آوردت آمد مشو باز جاى

كشانى بخنديد و خيره بماند * عنان را گران كرد و او را بخواند

به دو گفت خندان كه نام تو چيست * تن بىسرت را كه خواهد گريست

تهمتن چنين داد پاسخ كه نام * چه پرسى كزين پس نبينى تو كام

مرا مادرم نام مرگ تو كرد * زمانه مرا پتك ترگ تو كرد

كشانى به دو گفت بىبارگى * بكشتن دهى سر بيكبارگى