شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٨٢

[ سپاه آراستن تورانيان و ايرانيان ]

سراپردهء ديد ديگر سياه * درفشى درفشان بكردار ماه

فريبرز كاوس با پيل و كوس * فراوان زده خيمه نزديك طوس

بيامد پر از غم بپيران بگفت * كه شد روز با رنج بسيار جفت

كز ايران ده و دار و بانگ و خروش * فراوان ز هر شب فزون بود دوش

بتنها برفتم ز خيمه پگاه * بلشكر بهر جاى كردم نگاه

از ايران فراوان سپاه آمدست * به يارى برين رزمگاه آمدست

ز ديبا يكى سبز پرده سراى * يكى اژدهافش درفشى بپاى

سپاهى بگرد اندرش زابلى * سپردار و با خنجر كابلى

گمانم كه رستم ز نزديك شاه * به يارى بيامد بدين رزمگاه

به دو گفت پيران كه بد روزگار * اگر رستم آيد بدين كارزار

نه كاموس ماند نه خاقان چين * نه شنگل نه گردان توران زمين

هم آنگه ز لشكرگه اندر كشيد * بيامد سپهدار را بنگريد

و زان جا دمان سوى كاموس شد * بنزديك منشور و فرطوس شد

كه شبگير ز ايدر برفتم پگاه * بگشتم همه گرد ايران سپاه

به يارى فراوان سپاه آمدست * بسى كينه ور رزمخواه آمدست

گمانم كه آن رستم پيل تن * كه گفتم همى پيش اين انجمن

برفت از در شاه ايران سپاه * به يارى بيامد بدين رزمگاه

به دو گفت كاموس كاى پر خرد * دلت يك سر انديشهء بد برد

چنان دان كه كىخسرو آمد بجنگ * مكن خيره دل را بدين كار تنگ

ز رستم چه رانى تو چندين سخن * ز زابلستان ياد چندين مكن

درفش مرا گر ببيند بچنگ * بدرياى چين بر خروشد نهنگ

برو لشكر آراى و بر كش سپاه * درفش اندر آور بآوردگاه

چو من با سپاه اندر آيم بجنگ * نبايد كه باشد شما را درنگ

ببينى تو پيكار مردان كنون * شده دشت يك سر چو درياى خون

دل پهلوان زان سخن شاد گشت * ز انديشهء رستم آزاد گشت

سپه را همه ترگ و جوشن بداد * همى كرد گفتار كاموس ياد

و زان جايگه پيش خاقان چين * بيامد ببوسيد روى زمين

به دو گفت شاها انوشه بدى * روان را بديدار توشه بدى

بريدى يكى راه دشوار و دور * خريدى چنين رنج ما را بسور

بدين سان بآزرم افراسياب * گذشتى به كشتى ز درياى آب

سپاه از تو دارد همى پشت راست * چنان كن كه از گوهر تو سزاست

بياراى پيلان بزنگ و دراى * جهان پر كن از نالهء كرّ ناى

من امروز جنگ آورم با سپاه * تو با پيل و با كوس در قلبگاه

نگه دار پشت سپاه مرا * بابر اندر آور كلاه مرا

چنين گفت كاموس جنگى به من * كه تو پيش رو باش زين انجمن

بسى سخت سوگندهاى دراز * بخورد و بر آهيخت گرز از فراز

كه امروز من جز بدين گرز جنگ * نسازم و گر بارد از ابر سنگ