شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٨١

[ سپاه آراستن تورانيان و ايرانيان ]

دل رستم از درد ايشان بخست * بكينه بنوّى ميان را ببست

بناليد ازان پس به درد سپاه * چو آگه شد از كار آوردگاه

بسى پندها داد و گفت اى سران * بپيش آمد امروز رزمى گران

چنين است آغاز و فرجام جنگ * يكى تاج يابد يكى گور تنگ

سراپرده زد گرد گيتى فروز * پس پشت او لشكر نيمروز

بكوه اندرون خيمه‌ها ساختند * درفش سپهبد بر افراختند

نشست از بر تخت بر پيل تن * بزرگان لشكر شدند انجمن

ز يك دست بنشست گودرز و گيو * بدست دگر طوس و گردان نيو

فروزان يكى شمع بنهاد پيش * سخن رفت هر گونه بر كم ّ و بيش

ز كار بزرگان و جنگ سپاه * ز رخشنده خورشيد و گردنده ماه

فراوان ازان لشكر بىشمار * بگفتند با مهتر نامدار

ز كاموس و شنگل ز خاقان چين * ز منشور جنگى و مردان كين

ز كاموس خود جاى گفتار نيست * كه ما را به دو راه ديدار نيست

درختيست بارش همه گرز و تيغ * نترسد اگر سنگ بارد ز ميغ

ز پيلان جنگى ندارد گريز * سرش پر ز كينست و دل پر ستيز

ازين كوه تا پيش درياى شهد * درفش و سپاهست و پيلان و مهد

اگر سوى ما پهلوان سپاه * نكردى گذر كار گشتى تباه

سپاس از خداوند پيروزگر * كه او آورد رنج و سختى بسر

تن ما به تو زنده شد بىگمان * نبد هيچ كس را اميد زمان

ازان كشتگان يك زمان پهلوان * همى بود گريان و تيره روان

ازان پس چنين گفت كز چرخ ماه * برو تا سر تيره خاك سياه

نبينى مگر گرم و تيمار و رنج * برينست رسم سراى سپنج

گزافست كردار گردان سپهر * گهى زهر و جنگيست و گه نوش و مهر

اگر كشته گر مرده هم بگذريم * سزد گر بچون و چرا ننگريم

چنان رفت بايد كه آيد زمان * مشو تيز با گردش آسمان

جهاندار پيروزگر يار باد * سر بخت دشمن نگونسار باد

ازين پس همه كينه باز آوريم * جهان را بايران نياز آوريم

بزرگان همه خواندند آفرين * كه بىتو مبادا زمان و زمين

هميشه بدى نامبردار و شاد * در شاه پيروز بىتو مباد

چو از كوه بفروخت گيتى فروز * دو زلف شب تيره بگرفت روز

ازان چادر قير بيرون كشيد * بدندان لب ماه در خون كشيد

تبيره بر آمد ز هر دو سراى * برفتند گردان لشكر ز جاى

سپهدار هومان به پيش سپاه * بيامد همى كرد هر سو نگاه

كه ايرانيان را كه يار آمدست * كه خرگاه و خيمه به كار آمدست

ز پيروزه ديبا سراپرده ديد * فراوان بگرد اندرش پرده ديد

درفش و سنان سپهبد بپيش * همان گردش اختر بد بپيش