شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٨٠

[ رسيدن رستم نزديك ايرانيان ]

بدانست كو مرد كاموس نيست * چنو نيزه‌ور نيز جز طوس نيست

خروشان بيامد ز قلب سپاه * به يارى بر گيو شد كينه‌خواه

عنان را بپيچيد كاموس تنگ * ميان دو گرد اندر آمد بجنگ

ز تگ اسپ طوس دلاور بماند * سپهبد برو نام يزدان بخواند

به نيزه پياده به آوردگاه * همى گشت با او بپيش سپاه

دو گرد گرانمايه و يك سوار * كشانى نشد سير زان كارزار

برين گونه تا تيره شد جاى هور * همى بود بر دشت هر گونه شور

چو شد دشت بر گونهء آبنوس * پراگنده گشتند كاموس و طوس

سوى خيمه رفتند هر دو گروه * يكى سوى دشت و دگر سوى كوه

[ رسيدن رستم نزديك ايرانيان ]

[ رسيدن رستم نزديك ايرانيان ]

چو گردون تهى شد ز خورشيد و ماه * طلايه برون شد ز هر دو سپاه

ازان ديده گه ديده بگشاد لب * كه شد دشت پر خاك و تاريك شب

پر از گفتگويست هامون و راغ * ميان يلان نيز چندين چراغ

همانا كه آمد گو پيل تن * دمان و ز زابل يكى انجمن

چو بشنيد گودرز كشواد تفت * شب تيره‌گون از كوه خارا برفت

پديد آمد آن اژدهافش درفش * شب تيره‌گون كرد گيتى بنفش

چو گودرز روى تهمتن بديد * شد از آب ديده رخش ناپديد

پياده شد از اسپ و رستم همان * پياده بيامد چو باد دمان

گرفتند مر يكدگر را كنار * ز هر دو بر آمد خروشى بزار

ازان نامداران گودرزيان * كه از كينه جستن سر آمد زمان

به دو گفت گودرز كاى پهلوان * هشيوار و جنگى و روشن روان

همى تاج و گاه از تو گيرد فروغ * سخن هرچ گويى نباشد دروغ

تو ايرانيان را ز مام و پدر * بهى هم ز گنج و ز تخت و گهر

چنانيم بىتو چو ماهى به خاك * بتنگ اندرون سر تن اندر هلاك

چو ديدم كنون خوب چهر ترا * همين پرسش گرم و مهر ترا

مرا سوگ آن ارجمندان نماند * ببخت تو جز روى خندان نماند

به دو گفت رستم كه دل شاد دار * ز غمهاى گيتى سر آزاد دار

كه گيتى سراسر فريبست و بند * گهى سودمندى و گاهى گزند

يكى را ببستر يكى را بجنگ * يكى را بنام و يكى را بننگ

همى رفت بايد كزين چاره نيست * مرا نيز از مرگ پتياره نيست

روان تو از درد بىدرد باد * همه رفتن ما بآورد باد

ازان پس چو آگاه شد طوس و گيو * ز ايران نبرده سواران نيو

كه رستم بكوه هماون رسيد * مر او را جهان ديده گودرز ديد

برفتند چون باد لشكر ز جاى * خروش آمد و نالهء كرّ ناى

چو آمد درفش تهمتن پديد * شب تيره لشكر برستم رسيد

سپاه و سپهبد پياده شدند * ميان بسته و دلگشاده شدند

خروشى بر آمد ز لشكر به درد * ازان كشتگان زير خاك نبرد