شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٨

[ پاسخ دادن فريدون پسران را ]

سپهريست پنداشت ايوان بجاى * گران لشگرى گرد او بر بپاى

برفتند بيدار كار آگهان * بگفتند با شهريار جهان

كه آمد فرستادهء نزد شاه * يكى پر منش مرد با دستگاه

بفرمود تا پرده بر داشتند * بر اسپش ز درگاه بگذاشتند

چو چشمش به روى فريدون رسيد * همه ديده و دل پر از شاه ديد

به بالاى سرو و چو خورشيد روى * چو كافور گرد گل سرخ موى

دو لب پر ز خنده دو رخ پر ز شرم * كيانى زبان پر ز گفتار نرم

نشاندش هم آنگه فريدون ز پاى * سزاوار كردش بر خويش جاى

بپرسيدش از دو گرامى نخست * كه هستند شادان دل و تن درست

دگر گفت كز راه دور و دراز * شدى رنجه اندر نشيب و فراز

فرستاده گفت اى گرانمايه شاه * ابى تو مبيناد كس پيش گاه

ز هر كس كه پرسى بكام تواند * همه پاك زنده بنام تواند

منم بندهء شاه را ناسزا * چنين بر تن خويش ناپارسا

پيامى درشت آوريده بشاه * فرستنده پر خشم و من بىگناه

بگويم چو فرمايدم شهريار * پيام جوانان ناهوشيار

بفرمود پس تا زبان برگشاد * شنيده سخن سربسر كرد ياد

[ پاسخ دادن فريدون پسران را ]

[ پاسخ دادن فريدون پسران را ]

فريدون به دو پهن بگشاد گوش * چو بشنيد مغزش بر آمد به جوش

فرستاده را گفت كاى هوشيار * ببايد ترا پوزش اكنون به كار

كه من چشم از ايشان چنين داشتم * همى بر دل خويش بگذاشتم

[ كه از گوهر بد نيايد مهى * مرا دل همى داد اين آگهى ]

بگوى آن دو ناپاك بيهوده را * دو اهريمن مغز پالوده را

انوشه كه كرديد گوهر پديد * درود از شما خود بدين سان سزيد

ز پند من ار مغزتان شد تهى * همى از خردتان نبود آگهى

نداريد شرم و نه بيم از خداى * شما را همانا همينست راى

مرا پيشتر قيرگون بود موى * چو سرو سهى قد و چون ماه روى

سپهرى كه پشت مرا كرد كوز * نشد پست و گردان بجايست نوز

نماند شما را هم اين روزگار * نماند برين گونه بس پايدار

بدان برترين نام يزدان پاك * برخشنده خورشيد و بر تيره خاك

بتخت و كلاه و بناهيد و ماه * كه من بدنكردم شما را نگاه

[ يكى انجمن كردم از بخردان * ستاره‌شناسان و هم موبدان ]

[ بسى روزگاران شدست اندرين * نكرديم بر باد بخشش زمين ]

[ همه راستى خواستم زين سخن * بكژى نه سر بود پيدا نه بن ]

همه ترس يزدان بد اندر ميان * همه راستى خواستم در جهان

چو آباد دادند گيتى به من * نجستم پراگندن انجمن

مگر همچنان گفتم آباد تخت * سپارم بسه ديدهء نيك بخت

شما را كنون گر دل از راه من * بكژى و تارى كشيد اهرمن

ببينيد تا كردگار بلند * چنين از شما كرد خواهد پسند