شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٧٩

[ رزم كردن گيو و توس با كاموس ]

ز درگاه كاموس برخاست غو * كه او بود اسپ افگن و پيش رو

سپاه انجمن كرد و جوشن بداد * دلش پر ز رزم و سرش پر ز باد

زره بود در زير پيراهنش * كله ترگ بود و قبا جوشنش

بايران خروش آمد از ديده‌گاه * كزين روى تنگ اندر آمد سپاه

درفش سپهبد گو پيل تن * پديد آمد از دور با انجمن

وزين روى ديگر ز توران سپاه * هوا گشت برسان ابر سياه

سپهبد سوارى چو يك لخت كوه * زمين گشته از نعل اسپش ستوه

يكى گرز همچون سر گاوميش * سپاه از پس و نيزه دارانش پيش

همى جوشد از گرز آن يال و كفت * سزد گر بمانى ازو در شگفت

وزين روى ايران سپهدار طوس * بابر اندر آورد آواى كوس

خروشيدن ديده‌بان پهلوان * چو بشنيد شد شاد و روشن روان

ز نزديك گودرز كشواد تفت * سوارى بنزد فريبرز رفت

كه توران سپه سوى جنگ آمدند * رده بر كشيدند و تنگ آمدند

تو آن كن كه از گوهر تو سزاست * كه تو مهترى و پدر پادشاست

كه گرد تهمتن بر آمد ز راه * هم اكنون بيايد بدين رزمگاه

فريبرز با لشكرى گرد نيو * بيامد بپيوست با طوس و گيو

بر كوه لشكر بياراستند * درفش خجسته بپيراستند

چو با ميسره راست شد ميمنه * همان ساقه و قلب و جاى بنه

بر آمد خروشيدن كرّ ناى * سپه چون سپهر اندر آمد ز جاى

چو كاموس تنگ اندر آمد بجنگ * بهامون زمانى نبودش درنگ

سپه را بكردار درياى آب * كه از كوه سيل اندر آيد شتاب

بياورد و پيش هماون رسيد * هوا نيلگون شد زمين ناپديد

چو نزديك شد سر سوى كوه كرد * پر از خنده رخ سوى انبوه كرد

كه اين لشكرى گشن و كنداورست * نه پيران و هومان و آن لشكرست

كه داريد ز ايرانيان جنگجوى * كه با من به روى اندر آرند روى

ببينيد بالا و برز مرا * برو بازوى و تيغ و گرز مرا

چو بشنيد گيو اين سخن بردميد * بر آشفت و تيغ از ميان بر كشيد

چو نزديك تر شد بكاموس گفت * كه اين را مگر ژنده پيلست جفت

كمان بر كشيد و بزه بر نهاد * ز دادار نيكى دهش كرد ياد

بكاموس بر تيرباران گرفت * كمان را چو ابر بهاران گرفت

چو كاموس دست و گشادش بديد * به زير سپر كرد سر ناپديد

بنيزه در آمد بكردار گرگ * چو شيرى برافراز پيلى سترگ

چو آمد بنزديك بدخواه اوى * يكى نيزه زد بر كمرگاه اوى

چو شد گيو جنبان بزين اندرون * ازو دور شد نيزهء آبگون

سبك تيغ را بر كشيد از نيام * خروشيد و جوشيد و بر گفت نام

به پيش سوار اندر آمد دژم * بزد تيغ و شد نيزهء او قلم

ز قلب سپه طوس چون بنگريد * نگه كرد و جنگ دليران بديد