شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٧٨

[ رزم كردن گيو و توس با كاموس ]

نه رستم نه از سيستان لشكرست * فريبرز را خاك و خون ايدرست

چنين گفت پيران كه از تخت و گاه * شدم سير و بيزارم از هور و ماه

كه چون من شنيدم كز ايران سپاه * خراميد و آمد بدين رزمگاه

بشد جان و مغز سرم پر ز درد * برآمد يكى از دلم باد سرد

به دو گفت كلباد كين درد چيست * چرا بايد از طوس و رستم گريست

ز بس گرز و شمشير و پيل و سپاه * ميان اندرون باد را نيست راه

چه ايرانيان پيش ما در چه خاك * ز كىخسرو و طوس و رستم چه باك

پراگنده گشتند ازان جايگاه * سوى خيمهء خويش كردند راه

ازان پس چو آگاهى آمد بطوس * كه شد روى كشور پر آواى كوس

از ايران بيامد گو پيل تن * فريبرز كاوس و آن انجمن

بفرمود تا بر كشيدند كوس * ز گرد سپه كوه گشت آبنوس

ز كوه هماون بر آمد خروش * زمين آمد از بانگ اسپان به جوش

سپهبد بريشان زبان برگشاد * ز مازندران كرد بسيار ياد

كه با ديو در جنگ رستم چه كرد * بريشان چه آورد روز نبرد

سپاه آفرين خواند بر پهلوان * كه بيدار دل باش و روشن روان

بدين مژده گر ديده خواهى رواست * كه اين مژده آرايش جان ماست

كنون چون تهمتن بيامد بجنگ * ندارند پا اين سپه با نهنگ

يكايك بران گونه رزمى كنيم * كه اين ننگ از ايرانيان بفگنيم

درفش سرافراز خاقان و تاج * سپرهاى زرّين و آن تخت عاج

همان افسر پيل بانان بزر * سنانهاى زرّين و زرّين كمر

همان زنگ زرّين و زرّين جرس * كه اندر جهان آن نديدست كس

همان چتر كز دم طاووس نر * برو بافتستند چندان گهر

جزين نيز چندى بچنگ آوريم * چو جان را بكوشيم و جنگ آوريم

بلشكر چنين گفت بيدار طوس * كه هم با هراسيم و هم با فسوس

همه دامن كوه پر لشكرست * سر نامداران ببند اندرست

چو رستم بيايد نكوهش كند * مگر كين سخن را پژوهش كند

كه چون مرغ پيچيده بودم بدام * همه كار ناكام و پيكار خام

سپهبد همان بود و لشكر همان * كسى را نديدم ز گردان دمان

يكى حمله آريم چون شير نر * شوند از بن كه مگر زاستر

سپه گفت كين برترى خود مجوى * سخن زين نشان هيچ گونه مگوى

كزين كوه كس پيشتر نگذرد * مگر رستم اين رزمگه بنگرد

بباشيم بر پيش يزدان بپاى * كه اويست بر نيكوى رهنماى

بفرمان دارندهء هور و ماه * تهمتن بيايد بدين رزمگاه

چه دارى دژم اختر خويش را * درم بخش و دينار درويش را

بشادى ز گردان ايران گروه * خروشى بر آمد ز بالاى كوه

چو خورشيد زد پنجه بر پشت گاو * ز هامون بر آمد خروش چكاو