شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٧٧

[ سگالش پيران با خاقان چين ]

بباشيد گفت اندران رزمگاه * نبايد شدن پيش روى سپاه

ببايد بدان رزمگاه آرميد * يكى تا درفش من آيد پديد

برفت او و گودرز با او برفت * به راه هماون خراميد تفت

چو لشكر پديد آمد از ديده‌گاه * بشد ديده‌بان پيش توران سپاه

كز ايران يكى لشكر آمد بدشت * ازان روى سوى هماون گذشت

سپهبد بشد پيش خاقان چين * كه آمد سپاهى ز ايران زمين

ندانيم چندست و سالار كيست * چه سازيم و درمان اين كار چيست

به دو گفت كاموس رزم آزماى * بجايى كه مهتر تو باشى بپاى

بزرگان درگاه افراسياب * سپاهى بكردار درياى آب

تو دانى چه كردى بدين پنج ماه * برين دشت با خوار مايه سپاه

كنون چون زمين سربسر لشكرست * چو خاقان و منشور كنداورست

بمان تا هنرها پديد آوريم * تو در بستى و ما كليد آوريم

گر از كابل و زابل و ماى و هند * شود روى گيتى چو رومى پرند

همانا به تنها تن من نيند * نگويى كه ايرانيان خود كيند

تو ترسانى از رستم نامدار * نخستين ازو من بر آرم دمار

گرش يك زمان اندر آرم بدام * نمانم كه ماند بگيتيش نام

تو از لشكر سيستان خستهء * دل خويش در جنگشان بستهء

يكى بار دست من اندر نبرد * نگه كن كه بر خيزد از دشت گرد

بدانى كه اندر جهان مرد كيست * دليران كدامند و پيكار چيست

به دو گفت پيران كانوشه بدى * هميشه ز تو دور دست بدى

بپيران چنين گفت خاقان چين * كه كاموس را راه دادى بكين

بكردار پيش آورد هرچ گفت * كه با كوه يارست و با پيل جفت

از ايرانيان نيست چندين سخن * دل جنگ جويان چنين بد مكن

بايران نمانيم يك سرفراز * برآريم گرد از نشيب و فراز

هرانكس كه هستند با جاه و آب * فرستيم نزديك افراسياب

همه پاى كرده به بند گران * وزيشان فگنده فراوان سران

بايران نمانيم برگ درخت * نه گاه و نه شاه و نه تاج و نه تخت

بخنديد پيران و كرد آفرين * بران نامداران و خاقان چين

بلشكرگه آمد دلى شادمان * برفتند تركان هم اندر زمان

چو هومان و لهّاك و فرشيدورد * بزرگان و شيران روز نبرد

بگفتند كامد ز ايران سپاه * يكى پيش رو با درفشى سياه

ز كار آگهان نامدارى دمان * برفت و بيامد هم اندر زمان

فريبرز كاوس گفتند هست * سپاهى سر افراز و خسرو پرست

چو رستم نباشد ازو باك نيست * دم او برين زهر ترياك نيست

ابا آنك كاموس روز نبرد * همى پيل تن را ندارد بمرد

مبادا كه او آيد ايدر بجنگ * و گر چند كاموس گردد نهنگ