شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٧٦

[ رسيدن فريبرز به كوه هماون ]

بايران نمانم بر و بوم و جاى * نه كاخ و نه ايوان و نه چارپاى

ببد روز چندين چه بايد گذاشت * غم و درد و تيمار بيهوده داشت

يك امشب گشاده مداريد راه * كه ايشان برانند زين رزمگاه

چو باد سپيده دمان بردمد * سپه جمله بايد كه اندر چمد

تلى كشته بينى به بالاى كوه * تو فردا ز گردان ايران گروه

بدانسان كه ايرانيان سر بسر * ازين پس نبينند جز مويه گر

به دو گفت خاقان جزين راى نيست * بگيتى چو تو لشكر آراى نيست

همه نامداران بدين هم سخن * كه كاموس شيراوژن افگند بن

برفتند و ز جاى بر خاستند * همه شب همى لشكر آراستند

[ رسيدن فريبرز به كوه هماون ]

[ رسيدن فريبرز به كوه هماون ]

چو خورشيد بر گنبد لاژورد * سراپردهء زد ز ديباى زرد

خروشى بلند آمد از ديده‌گاه * بگودرز كاى پهلوان سپاه

سپاه آمد و راه نزديك شد * ز گرد سپه روز تاريك شد

بجنبيد گودرز از جاى خويش * بياورد پوينده بالاى خويش

سوى گرد تاريك بنهاد روى * همى شد خليده دل و راه جوى

بيامد چو نزديك ايشان رسيد * درفش فريبرز كاوس ديد

كه او بد بايران سپه پيش رو * پسنديده و خويش سالار نو

پياده شد از اسپ گودرز پير * همان لشكر افروز دانش پذير

گرفتند مر يكدگر را كنار * خروشى بر آمد ز هر دو بزار

فريبرز گفت اى سپهدار پير * هميشه بجنگ اندرى ناگزير

ز كين سياوش تو دارى زيان * دريغا سواران گودرزيان

از يشان ترا مزد بسيار باد * سر بخت دشمن نگونسار باد

سپاس از خداوند خورشيد و ماه * كه ديدم ترا زنده بر جايگاه

از يشان بباريد گودرز خون * كه بودند كشته به خاك اندرون

به دو گفت بنگر كه از بخت بد * همى بر سرم هر زمان بد رسد

درين جنگ پور و نبيره نماند * سپاه و درفش و تبيره نماند

فرامش شدم كار آن كارزار * كنونست رزم و كنونست كار

سپاهست چندان برين دشت و راغ * كه روى زمين گشت چون پرّ زاغ

همه لشكر طوس با اين سپاه * چو تيره شبانست با نور ماه

ز چين و ز سقلاب و ز هند و روم * ز ويران گيتى و آباد بوم

همانا نماندست يك جانور * مگر بسته بر جنگ ما بر كمر

كنون تا نگويى كه رستم كجاست * ز غمها نگردد مرا پشت راست

فريبرز گفت از پس من ز جاى * بيامد نبودش جز از رزم راى

شب تيره را تا سپيده دمان * بيايد بره بر نجويد زمان

كنون من كجا گيرم آرامگاه * كجا رانم اين خوارمايه سپاه

به دو گفت گودرز رستم چه گفت * كه گفتار او را نشايد نهفت

فريبرز گفت اى جهان ديده مرد * تهمتن نفرمود ما را نبرد