شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٧٤

[ رفتن خاقان چين به ديدن سپاه ايران ]

بهر جاى كرده يكى انجمن * همى مويه كردند بر خويشتن

كه زار اين دليران خسرو نژاد * كزيشان بايران نگيرند ياد

كفنها كنون كام شيران بود * زمين پر ز خون دليران بود

سپهدار با بيژن گيو گفت * كه بر خيز و بگشاى راز از نهفت

برو تا سر تيغ كوه بلند * ببين تا كيند و چه و چون و چند

همى بر كدامين ره آيد سپاه * كه دارد سراپرده و تخت و گاه

بشد بيژن گيو تا تيغ كوه * بر آمد بىانبوه دور از گروه

ازان كوه سر كرد هر سو نگاه * درفش سواران و پيل و سپاه

بيامد بسوى سپهبد دوان * دل از غم پر از درد و خسته روان

به دو گفت چندان سپاهست و پيل * كه روى زمين گشت بر سان نيل

درفش و سنان را خود اندازه نيست * خور از گرد بر آسمان تازه نيست

اگر بشمرى نيست انداز و مر * همى از تبيره شود گوش كر

سپهبد چو بشنيد گفتار اوى * دلش گشت پر درد و پر آب روى

سران سپه را همه گرد كرد * بسى گرم و تيمار لشكر بخورد

چنين گفت كز گردش روزگار * نبينم همى جز غم كارزار

بسى گشته‌ام بر فراز و نشيب * برويم نيامد ازينسان نهيب

كنون چارهء كار ايدر يكيست * اگر چه سليح و سپاه اندكيست

بسازيم و امشب شبيخون كنيم * زمين را از يشان چو جيحون كنيم

اگر كشته آييم در كارزار * نكوهش نيابيم از شهريار

نگويند بىنام گردى بمرد * مگر زير خاكم ببايد سپرد

بدين رام گشتند يك سر سپاه * هرانكس كه بود اندران رزمگاه

چو شد روى گيتى چو درياى قير * نه ناهيد پيدا نه بهرام و تير

بيامد دمان ديده‌بان پيش طوس * دوان و شده روى چون سندروس

چنين گفت كاى پهلوان سپاه * از ايران سپاه آمد از نزد شاه

سپهبد بخنديد با مهتران * كه اى نامداران و كنداوران

چو يار آمد اكنون نسازيم جنگ * گهى با شتابيم و گه با درنگ

بنيروى يزدان گو پيل تن * به يارى بيايد بدين انجمن

ازان ديده‌بان گشت روشن روان * همه مژده دادند پير و جوان

طلايه فرستاد بر دشت جنگ * خروش آمد از كوه و آواى زنگ

[ رفتن خاقان چين به ديدن سپاه ايران ]

[ رفتن خاقان چين به ديدن سپاه ايران ]

چو خورشيد بر چرخ گنبد كشيد * شب تار شد از جهان ناپديد

يكى انجمن كرد خاقان چين * بديبا بياراست روى زمين

بپيران چنين گفت كامروز جنگ * بسازيم و روزى نبايد درنگ

يكى با سر افراز گردنكشان * خنيده سواران دشمن كشان

ببينيم كايرانيان بر چيند * بدين رزمگاه اندرون با كيند

چنين گفت پيران كه خاقان چين * خردمند شاهيست با آفرين

بران رفت بايد كه او را هواست * كه راى تو بر ما همه پادشاست