شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٧٢

[ آگاهى يافتن گودرز از آمدن رستم ]

يك امروز با كام دل مى خوريم * غم روز ناآمده نشمريم

بياراست خيمه چو باغ بهار * بهشتست گفتى برنگ و نگار

چو بر گنبد چرخ رفت آفتاب * دل طوس و گودرز شد پر شتاب

كه امروز تركان چرا خامشند * براى بداند ار ز مى بيهشند

اگر مستمندند گر شادمان * شدم در گمان از بد بدگمان

اگر رويشان به پيكار يار آمدست * چنان دان كه بد روزگار آمدست

تو ايرانيان را همه كشته گير * و گر زنده از رزم برگشته گير

مگر رستم آيد بدين رزمگاه * و گر نه بد آيد بما زين سپاه

ستودان نيابيم يك تن نه گور * بكوبندمان سر بنعل ستور

به دو گفت گيو اى سپهدار شاه * چه بودت كه انديشه كردى تباه

از انديشهء ما سخن ديگرست * ترا كردگار جهان ياورست

بسى تخم نيكى پراگنده‌ايم * جهان آفرين را پرستنده‌ايم

و ديگر ببخت جهاندار شاه * خداوند شمشير و تخت و كلاه

ندارد جهان آفرين دست ياز * كه آيد ببد خواه ما را نياز

چو رستم بيايد بدين رزمگاه * بديها سرآيد همه بر سپاه

نباشد ز يزدان كسى نااميد * و گر شب شود روى روز سپيد

بيك روز كز ما نجستند جنگ * مكن دل ز انديشه بر خيره تنگ

نبستند بر ما در آسمان * بپايان رسد هر بد بدگمان

اگر بخشش كردگار بلند * چنانست كايد بما بر گزند

بپرهيز و انديشهء نابكار * نه بر گردد از ما بد روزگار

يكى كَنده سازيم پيش سپاه * چنانچون بود رسم و آيين و راه

همه جنگ را تيغها بر كشيم * دو روز دگر ار كشند ار كشيم

ببينيم تا چيست آغازشان * برهنه شود بىگمان رازشان

از ايران بيايد همان آگهى * درخشان شود شاخ سرو سهى

سپهدار گودرز بر تيغ كوه * بر آمد برفت از ميان گروه

چو خورشيد تابان ز گنبد بگشت * ز بالا همى سوى خاور گذشت

بزارى خروش آمد از ديده‌گاه * كه شد كار گردان ايران تباه

سوى باختر گشت گيتى ز گرد * سراسر بسان شب لاژورد

شد از خاك خورشيد تابان بنفش * ز بس پيل و بر پشت پيلان درفش

غو ديده بشنيد گودرز و گفت * كه جز خاك تيره نداريم جفت

رخش گشت ز اندوه بر سان قير * چنان شد كجا خسته گردد بتير

چنين گفت كز اختر روزگار * مرا بهره كين آمد و كارزار

ز گيتى مرا شور بختيست بهر * پراگنده بر جاى ترياك زهر

نبيره پسر داشتم لشكرى * شده نامبردار هر كشورى

بكين سياوش همه كشته شد * ز من بخت بيدار برگشته شد