شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٧

[ پيغام سلم و تور به نزديك فريدون ]

درختيست اين خود نشانده بدست * كجا آب او خون و برگش كبست

ترا با من اكنون بدين گفت‌گوى * ببايد به روى اندر آورد روى

زدن راى هشيار و كردن نگاه * هيونى فگندن بنزديك شاه

زبان آورى چرب‌گوى از ميان * فرستاد بايد بشاه جهان

بجاى زبونى و جاى فريب * نبايد كه يابد دلاور شكيب

نشايد درنگ اندرين كار هيچ * كجا آيد آسايش اندر بسيچ

فرستاده چون پاسخ آورد باز * برهنه شد آن روى پوشيده راز

برفت اين برادر ز روم آن ز چين * بزهر اندر آميخته انگبين

رسيدند پس يك بديگر فراز * سخن راندند آشكارا و راز

گزيدند پس موبدى تيز وير * سخن گوى و بينا دل و يادگير

ز بيگانه پردخته كردند جاى * سگالش گرفتند هر گونه راى

سخن سلم پيوند كرد از نخست * ز شرم پدر ديدگان را بشست

فرستاده را گفت ره بر نورد * نبايد كه يابد ترا باد و گرد

چو آيى بكاخ فريدون فرود * نخستين ز هر دو پسر ده درود

پس آنگه بگويش كه ترس خداى * ببايد كه باشد بهر دو سراى

جوان را بود روز پيرى اميد * نگردد سيه موى گشته سپيد

چه سازى درنگ اندرين جاى تنگ * كه شد تنگ بر تو سراى درنگ

جهان مر ترا داد يزدان پاك * ز تابنده خورشيد تا تيره خاك

همه بارزو ساختى رسم و راه * نكردى بفرمان يزدان نگاه

نجستى بجز كژى و كاستى * نكردى ببخشش درون راستى

سه فرزند بودت خردمند و گرد * بزرگ آمدت تيره بيدار خرد

نديدى هنر با يكى بيشتر * كجا ديگرى زو فرو برد سر

يكى را دم اژدها ساختى * يكى را بابر اندر افراختى

يكى تاج بر سر ببالين تو * برو شاد گشته جهان بين تو

نه ما زو بمام و پدر كمتريم * نه بر تخت شاهى نه اندر خوريم

ايا دادگر شهريار زمين * برين داد هرگز مباد آفرين

اگر تاج از آن تارك بىبها * شود دور و يابد جهان ز و رها

سپارى به دو گوشهء از جهان * نشيند چو ما از تو خسته نهان

و گر نه سواران تركان و چين * هم از روم گردان جوينده كين

فراز آورم لشگر گرزدار * از ايران و ايرج بر آرم دمار

چو بشنيد موبد پيام درشت * زمين را ببوسيد و بنمود پشت

بر آنسان بزين اندر آورد پاى * كه از باد آتش بجنبد ز جاى

بدرگاه شاه آفريدون رسيد * بر آوردهء ديد سر ناپديد

بابر اندر آورد بالاى او * زمين كوه تا كوه پهناى او

نشسته بدربر گرانمايگان * بپرده درون جاى پر مايگان

بيك دست بر بسته شير و پلنگ * بدست دگر ژنده پيلان جنگ

ز چندان گرانمايه گرد دلير * خروشى بر آمد چو آواى شير