شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٩

[ فرستادن افراسياب ، خاقان و كاموس را به يارى پيران ]

بگودرز گفت اى جهان پهلوان * يكى خواب ديدم بروشن روان

نگه كن كه رستم چو باد دمان * بيايد بر ما زمان تا زمان

بفرمود تا بر كشيدند ناى * بجنبيد بر كوه لشكر ز جاى

ببستند گردان ايران ميان * برافراختند اختر كاويان

بياورد زان روى پيران سپاه * شد از گرد خورشيد تابان سياه

از آواز گردان و باران تير * همى چشم خورشيد شد خيره خير

دو لشكر به روى اندر آورده روى * ز گردان نشد هيچ كس جنگجوى

چنين گفت هومان بپيران كه جنگ * همى جست بايد چه جويى درنگ

نه لشكر بدشت شكار اندرند * كه اسپان ما زير بار اندرند

به دو گفت پيران كه تندى مكن * نه روز شتابست و گاه سخن

سه تن دوش با خوار مايه سپاه * برفتند بيگاه زين رزمگاه

چو شيران جنگى و ما چون رمه * كه از كوهسار اندر آيد دمه

همه دشت پر جوى خون يافتيم * سر نامداران نگون يافتيم

يكى كوه دارند خارا و خشك * همى خار بويند اسپان چو مشك

بمان تا بران سنگ پيچان شوند * چو بيچاره گردند بىجان شوند

گشاده نبايد كه داريد راه * دو رويه پس و پيش اين رزمگاه

چو بىرنج دشمن بچنگ آيدت * چو بشتابيش كار تنگ آيدت

چرا جست بايد همى كارزار * طلايه برين دشت بس صد سوار

بباشيم تا دشمن از آب و نان * شود تنگ و زنهار خواهد بجان

مگر خاك گر سنگ خارا خورند * چو روزى سر آيد خورند و مرند

سوى خيمه رفتند زان رزمگاه * طلايه بيامد به پيش سپاه

گشادند گردان سراسر كمر * بخوان و به خوردن نهادند سر

بلشكرگه آمد سپهدار طوس * پر از خون دل و روى چون سندروس

بگودرز گفت اين سخن تيره گشت * سر بخت ايرانيان خيره گشت

همه گرد بر گرد ما لشكرست * خور بارگى خارگر خاورست

سپه را خورش بس فراوان نماند * جز از گرز و شمشير درمان نماند

بشبگير شمشيرها بر كشيم * همه دامن كوه لشكر كشيم

اگر اختر نيك يارى دهد * بريشان مرا كامگارى دهد

ور ايدون كجا داور آسمان * بشمشير بر ما سر آرد زمان

ز بخش جهان آفرين بيش و كم * نباشد مپيماى بر خيره دم

مرا مرگ خوشتر بنام بلند * ازين زيستن با هراس و گزند

برين بر نهادند يك سر سخن * كه سالار نيك اختر افگند بن

[ فرستادن افراسياب ، خاقان و كاموس را به يارى پيران ]

[ فرستادن افراسياب ، خاقان و كاموس را به يارى پيران ]

چو خورشيد بر زد ز خرچنگ چنگ * بدرّيد پيراهن مشك رنگ

به پيران فرستاده آمد ز شاه * كه آمد ز هر جاى بىمر سپاه

سپاهى كه درياى چين را ز گرد * كند چون بيابان بروز نبرد

نخستين سپهدار خاقان چين * كه تختش همى بر نتابد زمين