شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٨

[ ديدن توس ، سياوش را به خواب ]

چنين درد و سختى بسى ديده‌ام * كه روزى ز شادى نپرسيده‌ام

تو شاه نو آيين و من چون رهى * ميان بسته‌ام چون تو فرمان دهى

شوم با سپاهى كمر بر ميان * بگردانم اين بد ز ايرانيان

ازان كشتگان شاه بىدرد باد * رخ بدسگالان او زرد باد

ز گودرزيان خود جگر خسته‌ام * كمر بر ميان سوگ را بسته‌ام

چو بشنيد كىخسرو آواز اوى * برخ بر نهاد از دو ديده دو جوى

به دو گفت بىتو نخواهم زمان * نه اورنگ و تاج و نه گرز و كمان

فلك زير خم ّ كمند تو باد * سر تاج داران به بند تو باد

ز دينار و گنج و ز تاج و گهر * كلاه و كمان و كمند و كمر

بياورد گنجور خسرو كليد * سر بدرهاى درم بردريد

همه شاه ايران برستم سپرد * چنين گفت كاى نامبردار گرد

جهان گنج و گنجور شمشير تست * سر سروران جهان زير تست

تو با گرزداران زاولستان * دليران و شيران كابلستان

همى رو بكردار باد دمان * مجوى و مفرماى جستن زمان

ز گردان شمشيرزن سى هزار * ز لشكر گزين از در كارزار

فريبرز كاوس را دِه سپاه * كه او پيش رو باشد و كينه‌خواه

تهمتن زمين را ببوسيد و گفت * كه با من عنان و ركيبست جفت

سران را سر اندر شتاب آوريم * مبادا كه آرام و خواب آوريم

سپه را درم دادن آغاز كرد * بدشت آمد و رزم را ساز كرد

فريبرز را گفت بركش پگاه * سپاه اندر آور به پيش سپاه

نبايد كه روز و شبان بغنوى * مگر نزد طوس سپهبد شوى

بگويى كه در جنگ تندى مكن * فريب زمان جوى و كندى مكن

من اينك بكردار باد دمان * بيايم نجويم بره بر زمان

چو گرگين ميلاد كار آزماى * سپه را زند بر بد و نيك راى

چو خورشيد تابنده بنمود چهر * بسان بتى با دلى پر ز مهر

بر آمد خروشيدن كرّ ناى * تهمتن بياورد لشكر ز جاى

پر انديشه جان جهاندار شاه * دو فرسنگ با او بيامد به راه

دو منزل همى كرد رستم يكى * نياسود روز و شبان اندكى

[ ديدن توس ، سياوش را به خواب ]

[ ديدن توس ، سياوش را به خواب ]

شبى داغ دل پر ز تيمار طوس * بخواب اندر آمد گه زخم كوس

چنان ديد روشن روانش بخواب * كه رخشنده شمعى برآمد ز آب

بر شمع رخشان يكى تخت عاج * سياوش بران تخت با فرّ و تاج

لبان پر ز خنده زبان چرب‌گوى * سوى طوس كردى چو خورشيد روى

كه ايرانيان را هم ايدر بدار * كه پيروزگر باشى از كارزار

بگودرزيان هيچ غمگين مشو * كه ايدر يكى گلستانست نو

به زير گل اندر همى مى خوريم * چه دانيم كين باده تا كى خوريم

ز خواب اندر آمد شده شاددل * ز درد و غمان گشته آزاد دل