شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٧

[ آگاهى يافتن كىخسرو از كار سپاه ]

[ آگاهى يافتن كىخسرو از كار سپاه ]

[ آگاهى يافتن كىخسرو از كار سپاه ]

ازان پس چو آمد بخسرو خبر * كه پيران شد از رزم پيروزگر

سپهبد بكوه هماون كشيد * ز لشكر بسى گرد شد ناپديد

در كاخ گودرز كشوادگان * تهى شد ز گردان و آزادگان

ستاره بريشان بنالد همى * ببالينشان خون بپالد همى

از يشان جهان پر ز خاكست و خون * بلند اختر طوس گشته نگون

بفرمود تا رستم پيل تن * خرامد بدرگاه با انجمن

برفتند ز ايران همه بخردان * جهان ديده و نامور موبدان

سر نامداران زبان برگشاد * ز پيكار لشكر بسى كرد ياد

برستم چنين گفت كاى سرفراز * بترسم كه اين دولت ديرياز

همى بر گرايد بسوى نشيب * دلم شد ز كردار او پر نهيب

توى پرورانندهء تاج و تخت * فروغ از تو گيرد جهاندار بخت

دل چرخ در نوك شمشير تست * سپهر و زمان و زمين زير تست

تو كندى دل و مغز ديو سپيد * زمانه به مهر تو دارد اميد

زمين گرد رخش ترا چاكرست * زمان بر تو چون مهربان مادرست

ز تيغ تو خورشيد بريان شود * ز گرز تو ناهيد گريان شود

ز نيروى پيكان كلك تو شير * بروز بلا گردد از جنگ سير

تو تا بر نهادى به مردى كلاه * نكرد ايچ دشمن بايران نگاه

كنون گيو و گودرز و طوس و سران * فراوان ازين مرز كنداوران

همه دل پر از خون و ديده پر آب * گريزان ز تركان افراسياب

فراوان ز گودرزيان كشته مرد * شده خاك بستر بدشت نبرد

هرانكس كزيشان بجان رسته‌اند * بكوه هماون همه خسته‌اند

همه سر نهاده سوى آسمان * سوى كردگار مكان و زمان

كه ايدر بيايد گو پيل تن * بنيروى يزدان و فرمان من

شب تيره كين نامه بر خواندم * بسى از جگر خون بر افشاندم

نگفتم سه روز اين سخن را بكس * مگر پيش دادار فريادرس

كنون كار ز اندازه اندر گذشت * دلم زين سخن پر ز تيمار گشت

اميد سپاه و سپهبد بتست * كه روشن روان بادى و تن درست

سرت سبز باد و دلت شادمان * تن زال دور از بد بد گمان

ز من هرچ بايد فزونى بخواه * ز اسپ و سليح و ز گنج و سپاه

برو با دلى شاد و رايى درست * نشايد گرفت اين چنين كار سست

بپاسخ چنين گفت رستم بشاه * كه بىتو مبادا نگين و كلاه

كه با فرّ و برزى و باراى و داد * ندارد چو تو شاه گردون به ياد

شنيدست خسرو كه تا كىقباد * كلاه بزرگى بسر بر نهاد

بايران بكين من كمر بسته‌ام * بآرام يك روز ننشسته‌ام

بيابان و تاريكى و ديو و شير * چه جادو چه از اژدهاى دلير

همان رزم توران و مازندران * شب تيره و گرزهاى گران

هم از تشنگى هم ز راه دراز * گزيدن در رنج بر جاى ناز