شاهنامه فردوسى (بر اساس چاپ مسكو) (فارسى) — الصفحة ٠.٣٦٦

[ شبيخون كردن ايرانيان ]

نديدند كس يال اسپ و عنان * ز تنگى به چشم اندر آمد سنان

چنين گفت هومان بآواز تيز * كه نه جاى جنگست و راه گريز

برانگيخت از جايتان بخت بد * كه تا بر تن بدكنش بد رسد

سه جنگ آور و خوار مايه سپاه * بماندند يك سر بدين رزمگاه

فراوان ز رستم گرفتند ياد * كجا داد در جنگ هر جاى داد

ز شيدوش و ز بيژن و گستهم * بسى ياد كردند بر بيش و كم

كه بارى كسى را ز ايران سپاه * بدى يارمان اندرين رزمگاه

نه ايدر بپيكار و جنگ آمديم * كه خيره بكام نهنگ آمديم

دريغ آن در و گاه شاه جهان * كه گيرند ما را كنون ناگهان

تهمتن بزاولستانست و زال * شود كار ايران كنون تال و مال

همى آمد آواى گوپال و كوس * بلشكر همى دير شد گيو و طوس

چنين گفت شيدوش و گستهم شير * كه شد كار پيكار سالار دير

ببيژن گرازه همى گفت باز * كه شد كار سالار لشكر دراز

هوا قيرگون و زمين آبنوس * همى آمد از دشت آواى كوس

برفتند گردان بر آواى اوى * ز خون بود بر دشت هر جاى جوى

ز گردان نيو و ز نيروى چنگ * تو گفتى بر آمد ز دريا نهنگ

بدانست هومان كه آمد سوار * همه گرز ور بود و شمشير دار

چو دانست كامد ورا يار طوس * همى بر خروشيد برسان كوس

سبك شد عنان و گران شد ركيب * بلندى كه دانست باز از نشيب

يكى رزم كردند تا چاك روز * چو پيدا شد از چرخ گيتى فروز

سپه بازگشتند يك سر ز جنگ * كشيدند لشكر سوى كوه تنگ

بگردان چنين گفت سالار طوس * كه از گردش مهر تا زخم كوس

سوارى چنين كز شما ديده‌ام * ز كنداوران هيچ نشنيده‌ام

يكى نامه بايد كه زى شه كنيم * ز كارش همه جمله آگه كنيم

چو نامه بنزديك خسرو رسد * بدلش اندرون آتشى نو رسد

به يارى بيايد گو پيل تن * ز شيران يكى نامدار انجمن

بپيروزى از رزم گرديم باز * بديدار كىخسرو آيد نياز

سخن هرچ رفت آشكار و نهان * بگويم بپيروز شاه جهان

به خوبى و خشنودى شهريار * بباشد بكام شما روزگار

[ چنانچون كه گفتند برساختند * نوندى بنزديك شه تاختند ]

دو لشكر بخيمه فرود آمدند * ز پيكار يكباره دم برزدند

طلايه برون آمد از هر دو روى * بدشت از دليران پرخاش جوى

چو هومان رسيد اندران رزمگاه * ز كشته نديد ايچ بر دشت راه

به پيران چنين گفت كامروز گرد * نه بر آرزو گشت گاه نبرد

چو آسوده گردند گردان ما * ستوده سواران و مردان ما

يكى رزم سازم كه خورشيد و ماه * نديدست هرگز چنان رزمگاه